Пяшчынкі шчасця

Ад апошняй часткi Лакi прыкметна здрыгануyся, на што Сенька заyважыy:

– Павер, часам лепш, каб цябе падстрэлiлi, чым патрапiць да якога-небудзь мутанта на прыём ежы. Прычым у выглядзе ежы. Добра, жартаyнiк з мяне нiякi, так што не затлумляйся.

Слова за слова, а шлях апынуyся кароткiм. Прыйшлi яны y месца, якое нагадвала невялiкi пяшчаны кар'ер. Выглядаy ён як нейкi прастакутны схiл, якi сыходзiy углыб невялiкага yзгорка. У самой далёкай часткi, у нiзiне, былi закапаныя два бервяны, да якiх была прымацавана бярвенца ледзь танчэй – гэтакая лiтара «П», але шырокая.

Сенька пакiнуy Лакi yверсе, а сам спусцiyся yнiз i стаy нешта падымаць з пяску, усталёyваючы на малое бярвенне.

– Яцiць, ды там бляшаныя банкi. А гэта, стала быць, iх цiр.

З-за чаго-та Лакi нават занерваваyся, цi то баючыся таго, што не yмее страляць, цi то чакання… нават не ведаючы чаго… з такога стану яго вывеy Сенька, якi падышоy назад.

– Не спi, кажу! Ты чаго? Глухаваты? Я ж табе яшчэ адтуль сказаy, каб дастаy пiсталет.

– Задумаyся… – нават пачырванеy Лакi, разумеючы, што схiбiy.

– Глядзi, самааналiз – такая штука, якая патрэбна y спакойным месцы, а тут трэба быць увесь час напагатове. Нават з улiкам таго, што навукоyцы папрасiлi нас усталяваць тут кучу датчыкаy для збору дадзеных, а сiгналы ад iх iдуць i на нашы камунiкатары, усё роyна не варта расслабляцца.

– Я… не хацеy… – пачаy апраyдвацца Лакi.

– Ведаю, гэта на будучыню, а цяпер давай пастраляеш.

– Дык я… гэта… не yмею…

– Ха, не yмееш – навучым, не хочаш – сказаy бы што прымусiм, але не скажу… Тут усё проста – альбо ты, альбо цябе…

Лакi павольна дастаy пiсталет з кабуры, адчуваючы яго вагу i шурпатасць паверхнi ручкi.

– Глядзi, тут засцерагальнiк, зняy з яго i можаш страляць, паставiy на яго, нiкога не паранiш, у тым лiку i сябе. Ды ты не крыyдуй, жарты не мой профiль. Як цэлiцца ведаеш?

Наступныя паyгадзiны праляцелi непрыкметна, але Лакi, што называецца, на хаду лавiy саму сутнасць, i даволi нядрэнна збiваy банкi.

Некалькi разоy яму давялося збегаць туды i назад, усталёyваючы, а затым збiваючы y пясок бляшаныя мiшэнi.

– Ну, даволi, – перапынiy яго Сенька. – У зацiшцы, ты yжо можаш нядрэнна страляць па нерухомых мэтах, але не варта забываць, што y рэальнасцi гэта будзе на хаду, у дождж i вецер, па рухаемай мэце, якая таксама будзе спрабаваць цябе забiць. І я не палохаю цябе, а кажу як ёсць. Таму больш спадзявацца на свае iнстынкты.