Икки жаҳон оворалари

Туққанлар менда ҳам шундай бўлган, дейишяпти.

− Ростданми?

в€’ ТІР°.

− Шунақа ҳам кўкрак бўларканми? Бир сиқим-а, − деб бахил қўшни хотин уни камситиб узоқлашаркан, Қалдирғоч унинг олдини ёстиқдек тўлдириб турган кўксига қараб, юзини терс бурганча, худо сақласин, − деб ўйлади.

Саҳарлаб қушлар сайраб, хониш қиладиган дам.

Янганинг кўзлари очилиб кетди. Ташқаридан жавзонинг эрталабки салқин ҳавоси, еллар димоқларини қитиқлар, у ястаниб ётганча керишди. Ўрнидан туришга шошилмади. Унинг ҳақиқий бекалигини намоён қиладиган замонлар келди. Офтоб сарғиш нурларини текис ёйиб, хобхонанинг ўнг деворини ҳам ёруққа солиб жилваланади. Авваллари бу пайт у молхонада сигир соғарди. Ҳозир ҳамма иш қайнанаси бўйнида. Бироқ, меҳмонлар ҳам бор. Уларнинг ҳурмати, нонуштага вақтида чиқмаса бўлмас. У ўрнидан туриш учун кескинроқ ҳаракат қилганди, “вой-вой”лаб ўтириб қолди. Чап кўкси оғриётганини ҳис қилди.

Нонуштада беҳаловатроқ ўтирди. Ойиси «аҳволинг яхшими, нимадан безовтасан» деб сўраганди, халатини тугмаларини ечди. Қайнанаси уни шишиб қолган кўкрагини кузатаркан, ваҳмаси тошиб қудасига қараб кўз уриштириб олди.

− Яшамагур, кўзинг тешилгурни киннаси кирган.

− Кимни айтаяпсиз?

− Кечаги бахилни, кўчанинг охирида туради. Ҳамманинг уйидан ўтадиган сой менга етиб бормайди, деб нолигани нолиган. Ундан ташқари, етти қўшни этагидан сой ўтмайди.