Икки жаҳон оворалари

Шу пайт эшик ғийқиллаб Қуддус кирди.

− Чой ичасизми? – деди янга мағрур қаддини унга буриб.

Йигит нега қайта киргани, келиб ўтирганини ҳам англамас, кўзини тикиб ундан узолмасди.

− Балки лимонад хоҳларсиз?

Нигоҳлари машҳур асар қошида шамдек қотган музей ташрифчисига хос ҳолатдаги Қуддус ўзига келиб, бошқача гап айтди.

− Хоҳишимни билмоқчимисиз?

– Албатта!

– Ундай бўлса, хоҳиш эмас, сизга бошқа гапим бор.

Шундай деб, Қуддус, негадир жиддий қиёфали тус берди.

– Гапим бор дейсизми? Қанақа? Яхши гапми?

Ҳозир нимадир бўлади деб ўйлаб, янга илмоқли савол берганди.

– Гап шундаки, бу илтимосим. Агар истасангиз.. − деб, талмовсиради у.

– Эшитаман?

Қалдирғоч унга тик боқди: нима хоҳлаяпти бу қарчиғай, деган ўйда унинг кўзларидан маъно қидирди. Аввалига дадил кўринган Қуддус, кейин ўйлаб қолди.

– Гапим йўқ экан. Яхшиси, менга рухсат.

У шундай деб эшикка томон юрди.

Одамни қизиқтириб қўйиб кетиш экан-да, дейиш Қалдирғочга эриш туюлди, аммо оғиз очмай уни кузатди. Йигит андиша қилдими, унга қарамай эшикдан чиқди ва ўшандагина ортига барибир бир ўгирилиб қўйди.

Унинг кўзлари ғамгин, лекин қандайдир умидворликка маҳтал эди. Қалдирғоч индамай, бошини секин силкиб, уни кузатди ва эшик илгагини туширди.

Бирпас ўтиб у ёстиққа бош қўйдию дарров уйқуга кетди.