Икки жаҳон оворалари

Шу тобдаёқ биқинига қадалган отверткани учини сезди. У чўзилиб отверткали қўлни ушлаб олди, четга суриш ўрнига, нияти бузилиб, янгани биқинига қўл юбориб, ўзига тортди. Янганинг яқиндан нафаси келиб турганди, энди тамоман бағрига урилди. Оловиддиннинг йигитлик завқи қўзғалганди. У янгани қучоқлаб, бўйни, сочларидан ўпишга тушди.

Йигитни янаям завқи тошиб бағрида йўқ бўлиб кетгандек, титраётган баданга янада қаттиқроқ ёпишди. Кейин бир нарса тақ этиб ерга тушди.

Бу отвертка эди.

− Эшикни очинг, − деди янга тўлғониб.

Оловиддин уни қучоғидан қўйишни ўйламасди.

Шунда, росмана силтаниб, унинг қўлларидан чиққан янга, ташқарига отилди. Оловиддин ертўладан чироқ ёққичларни ҳам топиб чиқди-ю, кампирга қараб, ҳамма нарса бор экан, бирпасда тузатаман деб кериларкан, унинг кайфияти чоғ эди.

Кампир: шундай қил болам, деди.

Унинг хаёли келинида: нега отилиб чиққанини, йигит унинг атрофида гирдикапалак бўлаётганини фаҳмлаган, лекин, Қалдирғоч ўзига пишиқ, бу шаҳарликка йўл бўлсин, деб ўзини тинчлантирди.

Оловиддин иккала ёққични ўрнатиб, бир-икки бор босиб, ўчириб текширди-да, яқин атрофда юрган янгани чақирди:

− Келинг, қабул қилиб олинг.

Энди ҳаммомга истаган пайтингизда кира оласиз.

Янга унинг бебошлигидан аччиғи келганини билдирганча, кўз қирини ташламади ҳам, бир бор бўлсада у ёққа ўгирилмай, ҳовлини супириб-сидиришда давом этди.