Икки жаҳон оворалари

Оловиддин: «раъйига қарамай аҳмоқлик қилиб қўйдим. Ҳеч бўлмаса, шошилмаслик керак эди», деган ўйда бошини қашлашга ҳам улгурмай, яна чақин чақиб, момақалдироқ қалдиради. Бир бора-икки бора.

Тентакнамо кўйда яна янга пайдо бўлди. Унинг кўзлари қинидан чиқиб кетгудек ваҳмага тушган, қўлларини кўкка чўзиб нолишга ўтди: «Эй, Тангрим бутун ваҳмингни шу тунга солдингми? Эрим йўқ, ёлғизлигимда, ҳимоясизлигимда-я! Айт, табиат дағдаға қилиб, энка-тенкамни чиқармасин.

Йўқса, ёнимдаги басир ҳамроҳликка ҳам ярамайди. Худди оч бўрининг ўзи. Менинг тинчим-ҳаловатим эмас, бузғунчилик керак унга. Айш керакдир, балки. Менинг номимни қора қилиш ё шунчалик зарурми? Ё, қодир худо, ўзинг раҳм қил. Табиатинг ғазабларин чекласин».

Оловиддинни уят босиб боши эгилди. Қўлларига ортиқ эрк бермасликка ўз-ўзига сўз берди. Аксига олиб, табиат аномалиялари: яшин, чақмоқ чақишлар узоқ вақт тўхтамади.

Саҳарга яқин, ғира-ширада, хабар олгани чиққан, ўрта яшар қўшни жувон, ромли айвонга кўз ташлаб, ғалати манзарага гувоҳ бўлди: диванда Рихси кампирнинг келини ҳашарчи йигит елкасига бош қўйиб ухларди. У бир зум қотиб турди-да, нари кетди.

Кейин воқеалар тезлашиб, бошқа ўзанда оқди.

Йигит уйғониб кўзини очса, диванда ёлғиз ўзи, совуқ ўтиб, эти увишган, керишиб, қўлларини ёзиб турди. Атрофга аланглади. Ҳовлидан пақирнинг тарақ-туруқ товушлари келарди. Оловиддин ҳужрасига шошди.