Икки жаҳон оворалари

Учрашувга чиққан қизни ҳе йўқ, бе йўқ, ўпиб олишни ҳеч нарса бўлмаган ҳисобларди. Қизлар унинг бебош шўхлигидан безиб, учрашувга чиқиш у ёқда турсин, ҳатто гап отишига юзларини буриб, бир чақирим наридан ўтиб кетадиган бўлишди. Айниқса, синфдошлари Гулсара воқеаси сабаб бўлганди.

Оловиддин бир-икки марта портфелида Гулсарага нок ташиб, кўнглини олди.

Уни боғга нокхўрликка таклиф этди. Бошқа синфдошлар ҳам бўлади, деб ишонтирди.

Гулсара унинг сўзини рост билиб борса, “дугоналарингни иши чиқиб қолибди, ҳозиргина кетишди, кир, ана ноклар пишган”, деб ичкарига бошлади.

Катта нок боғнинг ўртасида, қуюқ соя ҳосил қилган. Тагида супача. Кўрпача тўшалган.

Қиз аввалига қаршилик қилди, анча типирчилади, лекин йигит унинг орига дахл қилмади. Қизнинг ўзи ҳам илк туйғуларга асир бўлди чоғи, индамай қўйди.

Қизариб қолган жойлари учун ойиси роса таъзирини берди, уриб, калтаклади.

Алам зўридан Гулсара йигит билан гаплашмай қўйди, қизларга Оловиддинни ёмонлашни ҳам унутмади.

Йигит ёшига етиб, техникумга кирди. Токарликни яхши ўзлаштирди. Ҳозир ишлаётган заводида амалиётини ўтади. Унинг ишга лаёқатини кўрган, украин миллатига мансуб Жиждик фамилияли цех мастери ишга оладиган бўлди.

“Ўзбекдан токар кам чиқади. Тузук, зеҳнинг ўткир экан”, деди у ишга қабул қилиш тўғрисидаги аризага қўл қўяркан, аммо, қизлардан нарироқ юр, деб тайинлади.