Икки жаҳон оворалари

Ҳеч вақт қайнана ўз келинини бошқага узатадими?

− Рози бўлмасамчи, − деб йигит кампирга синовчан қаради.

− Рози бўлишга мажбурсан: Қалдирғочни номини бадном қилдингми, энди ўзинг оқлаб берасан. Гап тамом вассалом! − деди кампир бўш келмай.

Суҳбат тамом бўлган эди.

Кампир ўрнидан туриб эшик олдига бориб ўгирилди:

− Қалдирғочга нима дейин?

Оловиддин четга, ҳовлига қараб тураркан, бу айёр кампирга бас келолмаслигини тушунди, яна шунча пайт хаёл қилган муҳаббатга ройиши, хоҳиш-истаги бунчалик осон амалга ошаётганидан, яна буни ўзгалар ҳам маъқуллаётганидан, ич-ичидан енгиллик туйиб, бу хийлайи шаръий амалларга изн беришни маъқул кўрди:

− Ўзингиз биласиз.

Сизни дилингизни оғритсам бўлмас.

− О, шум! Шаҳарликлар қув бўлади, дейишарди, рост экан, – деб кампир хурсанд чиқди.

Келинни бу қарорга келтириш қийинроқ кечди.

Қалдирғочни қўққисдан, ҳақсиз айбланиши, айвонда йигит билан бирга тунаганидан келиб чиққан маломатларни бўйнига қўйилиши ва жаҳолат устида эрининг уни талоқ қилиши кўз ўнгида жуда тез содир бўлдики, катта бир фожеага тенг бу воқеани у ортиқча қайғурмай қабул қилди.

Асоссиз айблов – мисоли қўлга, баданга, кийимга теккан лой, уни ювиб ташласа кетади, кўрмагандек ҳолат юз беради. Аммо, киши бирор жойини қаттиқ куйдириб олса, чандиқ бир умрлик. Ҳаётда эса бу фалсафа қўл келмайди.