Икки жаҳон оворалари

Йўқса, домлага ҳам гап тегади, ҳатто қамаб қўйишлари мумкин.

Домла бир-икки кунга бўлса ҳам, келин бегона никоҳига кириб чиқиши лозимлигини уқтирди, сўнгра, ўғли билан қайта никоҳлаш мумкинлигини зикр қилди.

Шариатда, талоқ қилган хотинини ҳалоллаб қайта никоҳлаб олишга бошқа йўл йўқ эмиш.

Кампир буни биларди. Ўғли ўз оғзи билан тақводор одамдан эшитса ишончли, ўғли бу гапларни эшитдию, бўлари бўлди. Тайёр хотинини ўз қўли билан бошқа эркакка тутиш алами бошини эгди. “Талоқ қилмасанг, қўшни гапни кўпайтириб юборса, доим боши эгик юради”, деб ойиси қўймагач, Акобир бу сўзни айтишга жазм этди. Келинига бу шариат йўлини учини чиқарганди, у мушукдек ҳурпайиб олди.

− Ҳечам, керак эмас. Яқинлар эшитса нима дейишади.

− Бўлмаса, қишлоқ сизнинг бегона эркак билан бир жойда тунаганингизни билсинми? Ё ишлар катталашиб, бошингизга мағзава ағдарилишини хоҳлаяпсизми? Ҳаёт шафқатсиз.

Одамлар томошабин. Ё қарсак уриб олқишлашади, ё ҳуштак чалиб ортингиздан мазахлашга ишқибоз.

– Сизни ёлғиз қолдириб, биз хато қилдик.

− Шундоқми? У ҳолда ҳайдаб чиқарасизми?

− Сиздек келинни мендек бедаво кампир ҳайдаб чиқарса, эй, ёсуман, уйингга тушган малакни сиғдирмадингми, деб айтгувчилар топилмайдими? − деб, кампир келинига хайрихоҳ қараганди, Қалдирғоч сал юмшаб сўради:

− Буёғи нима бўлади, ойи?

− Ҳеч нима.