Икки жаҳон оворалари

Оловиддинни муштлари қисилди: − Кампир, мунча келинини мақтади, − деб кўз қирини янга эгаллаган кравот томонга бурдию анг-танг қотди. Сўнг миясига бир фикр келиб, ўрнидан қўзғалди. Янга тепасига бориб бир зум қараб қолди.

Қалдирғоч, атлас кўйлагидан халос қилинган (қачон чечинди, йигит сезмабди), ички кийимини ингичка тизимчаси сирғалиб нозик билаклари устида осилиб, бутунлай яланг силлиқ елкалари-ю, ўнг кўкраги, унинг қорамтир учигача яққол кўриниб, қизил рангдаги духобали кўрпа туси билан уйғунлашиб манаман деб, ойнинг хира нурларидан шуълаланар, янганинг ўзи эса донг қотиб ухларди.

Оловиддин бу ҳолатни чапаничасига тушуниб улгурганди: “Ана ўзи тайёр. Ечиниб олгани, ҳаракатингни қил, галварс” дегани. Шундан сўнг бу манзарага томошабин бўлиб туришга ортиқ сабри чидамай, келин аталмишга қўлини чўзиб ёнига кирди. Эрталабки соғилган сутдан бир косасини сипқориб, қўйнига битта жайдари нон солган Оловиддин вақтлидан-вақтли далага жўнаб қолди ва кун бўйи миқ этмай, ҳеч кимга қўшилмай пахтасини териб юрди. Миясида бир фикрни пишитди. Ҳали-бери талоқ қилиш йўқ, деган ўйдан семириб кунни кеч қилди.

Ҳеч нима бўлмагандек кечки овқатга кириб келиши янга тугул, кампирни ҳам шошириб қўйди.

Аммо кампир сир бой бермай, кел, мошхўрдани шаҳарликлар хуш кўради, деб эшитганман. Ўтир, − деди.

− Ҳа, мошхўрда, яхши.