Икки жаҳон оворалари

Яхши эгнимда қалин кийим, оёғимда резинка бўтикча деганча сув ёқалаб чўзилган, фақат трактор, от-арава юра оладиган чақир йўлдан икки чақиримча юрган Қалдирғоч қўрқмаса ҳам бўларди, унга Арслон бўрибосари эргашган. Асфальтланган катта кўчага озгина қолди. Узоқдан битта-яримта кучук вовиллаганини айтмаса, ҳамма уйқуда.

Уни ҳеч ким кўрмади. Шошиб кетишидан орқага ҳам қарамас, ичида: «эҳ, Акобир ака, нега шундай қилдингиз. Менга нега ишонмадингиз, бор умидим, ҳаётимни сизга тиккандим, эвазига нима олдим? Қуруқ бўҳтон ва туҳмат. Шуям эр-хотинлими? Бир ёстиққа умид билан бош қўйган ёрига ҳурмат ва вафо шунақа бўлса, у ҳолда муҳаббатни гапирмаса ҳам бўлади», деб бир хўрлиги, бир алами хуруж қилиб, пиқиллаб йиғлаб борарди.

Фақат катта кўчага чиққач, четдаги ариққа энгашиб муздек сувга юз-бетларини чайиб, оғизда сув ғарғара қилиб ташлади.

Тивит рўмолини четига артинди. Чуқур-чуқур бир-икки нафас олиб, энди йўлга тушаман деганда, узоқдан ёниб келаётган чироқ унга яқинлашди. Янга бу машинами ёки нимайкан деб фикрини охиригача етказгунча, олдига мотоцикл келиб тўхтади ва уни минган ҳайдовчининг ўктам овози рус тилида келди:

− Адашиб қолмадингизми?

Қалдирғоч, ҳайрон бошини кўтарди.

Жавоб берайми ё йўқми деб, узун бўйли, озғин, эгнига оддийроқ кийим кийган ўриснамо кишига қараб қолди. Унга бақрайиб қараб турган киши, бироз жилмайиб, кўзини узмасди.