Икки жаҳон оворалари

– Ким бўлмасин, ўз фикри бордир. Ҳали Акобир билан тураман дейдими ёки йўқми?

– Нима, уни ажратиб олмоқчимисиз? − деб кампир ўшшайди.

– Бўлмасам бошқа никоҳни ташкил қилиш зарурмиди?

– Қанақа никоҳ. Ҳийлаи шаърий.

– Шариат ман қилган ишни ҳийла билан амалга ошириш, гуноҳдан қутулиш учун қўлланиладиган тадбир.

Шундайми?

– Айтдим-ку. Қўшни жувоннинг кўзи тушибди. Гап тарқатиб юборса, ўғлим нима деган эр бўларди?

– У ҳолда, энди Акобир унга номаҳрам, – бўш келмади Қадрия ойи ҳам.

– Номаҳрамми, йўқми? Ўзингиз биласиз, ўғлим яхши кўради.

Бўлмаса, унга тегаман деганлар сероб, − деб кампир ҳам сўзини бермасди.

– Болалик жувонларми?

– Баайни шундай бўлсин. Ёмонми? Бировни боласига оталик қилади: савобли, ҳам шарафли.

– Партия кишиси бўлса, уни ажрашишига ким рухсат берарди. Отдан тушсангиз ҳам эгардан тушмайсиз.

Бунча такаббурлик яхшимас, − деди Қадрия ойи суҳбатни мухтасар қилмоқ ниятида.

– Бўлмаса қадрини оширманг-да, қизингизни бозорга солиб.

Шу пайт Қалдирғоч кирганди, улар жимиб, унга тикилиб қолишди.

Ораста кийинган, белбурма халат, бошида дуррача, очиқ чеҳра билан хумор кўзларини ишқалаб: Ассалому алайкум, деб у салом берганди, иккалалари баробар алик олишди.

– Ваалайкум ассалом.

Қалдирғоч нонушта қилиб олгунча ҳар икки она индамай ўтириб, уни е, буни е деб манзират қилиб ўтиришди.