Икки жаҳон оворалари

Сенга шу таъна ёқадими? Бизларга: менга, келинимга бу иснод.

Янга “Вой, ойи…” деганча қайнанасини бағрига кўзини яширди.

Оловиддин ўйланиб қолди. Кампирнинг ҳар бир сўзи мантиқли. Бошқа илож ҳам йўқ, шекилли. Қалдирғоч нима деркин?! Лекин у қайнанасининг ҳар сўзини маъқуллагандек, миқ этмаяпти.

Ҳатто, силаб-сийпаб, пинжига кириб олди. Қўлимдан шу тобда, севдим-куйдим дейишдан бошқа, турмуш, оилавий амалий иш келмагач, тихирлик қилавериш бефойда. Обрў кетгани қолади.

− Яхши, − деди Оловиддин ютиниб ва янгага қарамай кампирга юзланди.

– Майли, сиз айтганча бўлсин!

Кампир ўзини йўқотмай, хурсандлигини яшириб, писанда қилди:

− Кейин сўзингдан қайтмайсанми?

Оловиддин ғижинди:

− Хола, бошимни қотирмай, ҳаракатингизни тезроқ қилинг, йўқса…

Кампир шошиб қолди:

− Ҳозир, ҳозир болам.

Туринг келин, дастурхонни олинг.

Қалдирғоч оҳиста турди, Оловиддин кўзим тушса айнаб қолмай деб бошини пастга қаратиб ўтирганини кўрди ва енгилгина қадам билан ҳовлига чиқди.

Талоқ қилиш мушкул иш экан. Оловиддиннинг оғзига бу сўз келавермас, ҳаётда дадил, дангалчи бўлса-да, ҳиссиётларига қуллиги билиниб қолди.

Беихтиёр кўзи янгага тушган сари, бор вужуди яллиғланиб, қулоқлари шанғиллар. Тили танглайига ёпишган куйи, ич-ичидан ҳеч қачон, ҳеч қачон деган нидо оғзи-қулфини боғлаб қўйганди.