Мугат фолбин

Забаржад тинтув қилаётган йигитлардан бирига тикилиб қолди.

– Ўртоқ командир, омборни очиш керак, – деди у.

Олмагулдан калитни олиб чиқишди. Омборда синчковлик билан тинтув бошланди. Ниҳоят, оқ қопчиқни топиб чиқишди. Ўша заҳоти гувоҳлар иштирокида қопчиқ очилди.

– Бу қандай пул? – деди терговчи Эшқулга.

– Пулдақа пул, ўзимни йиққан пулим.

– Уч кун аввал қўшни қишлоқда мугат чол ўлдириб кетилганди. Уни уйидан ҳудди шунга ўхшаш қопчиқдаги пул йўқолган?

– Ҳеч қандай мугат чолни билмайман! – Эшқулнинг ранги оқариб кетди.

– Келинни чақиринглар, – деди терговчи.

Уйдан кўзи ёшланган Олмагул чиқди. У қалтирар, одамларнинг кўзига қаролмасди.

– Бу кимники? – қопчиққа ишора қилди терговчи.

Олмагул пиқиллаб Эшқул томонга ишора қилди.

– Эшқулники, шундайми?

– Ҳа.

– Қачон олиб келган?

– Ўтган куни, саҳарда.

Эшқул бирдан Олмагулга ташланди:

– Онангни…

Уни милиция ходимлари ушлаб қолишди. Олмагул дафъатан нима бўлганини тушунолмади. Эшқулнинг важоҳатидан қўрқиб ўзини ташлаб юборди. У ҳушидан кетганди. Одамлар орасида шов-шув бошланди. Ўрта ёшлардаги икки аёл югуриб келиб Олмагулни кўтариб олишди.

Уни ўрик остидаги сўрига ётқизишди. Шу пайт дарвозадан бир эркак билан бир аёл кириб келишди. Одамлар издиҳоми икки четга сурилди. Эркак «Топганингни онасини…» деб қўлларини мушт қилиб олдинга ташланди.