МИРЗО ҲАМДАМ ҚИССАСИ

Рахшат чу ба зери ғамза ожиз шуда аст,

Зону зади-ю, рўй бар хок ниҳод.

Таржимаси:

Рахшинг қадам урса сўйи афлок,

Айб этмаки, секрагой у бебок.

Ғамзанинг тагида бўлиб у ожиз,

Чу кетти ера, юзга сурголи хок.

Қаландардан бу рубоийни эшитган Мирзо Ҳамдам орқага ўгирилиб Мавлавий Жомий Ҳазратларига нигоҳ солдилар.

Занжиларга: Отни урманглар ва уни олиб келинглар”, – деб ишорат қилдилар. Занжилар арғумоқни унинг қошига келтир-дилар. Мирзо Ҳамдам отга миниб, шошилмай йўлга тушди-лар. Мавлавий Жомий Ҳазратлари Мирзо Ҳамдамнинг олдига тушиб, бу мухаммасни бошладилар:

Дар азал жисми туро руҳи равон соҳтанд,

Коми ҳар хоста дар он ҳуққа ниҳон соҳтаанд.

Таржимаси:

Ваҳ, азалда сени чун руҳи равон этмишлар,

Хасталар мақсадини онда пинҳон этмишлар.

Шундан сўнг яна бу таржибандни бошладилар:

Эй рўйи ту моҳи оламорой,

Чун моҳ зи парда рўй бинмойи,

Чун турраи ту шикаста ҳолам,

Бар ҳоли шикастагон бибахшой.

Таржимаси:

Эй ой каби юзунг олам аро,

Кўрсат ўшал ойни эмди манго.

Зулфинг каби ҳолатим шикаста,

Раҳм ушбу шикасталарга айло.

Шундай деб, бора-боргунча гапириб борарди. Алқисса, Мирзо Ҳамдам кўрдиларки, қаландар тузуккина қаландарга ўхшайдир.