Гладиолус

Соғлиғи яхши бўлмаган, давр билан ҳамқадам юролмаган одам катта бир вилоят мафкурасини бошқариши қийин. Сиз нима дейсиз, гапим тўғрими?

– Тўғри, – деди Ғиёсов беихтиёр, вилоят раҳбарининг гапини нотўғри, деб бўлармиди.

Бобоев Ғиёсовга қаттиқ, айни чоғда қандайдир меҳр билан қаради.

– Тўғри бўлса, – деди рад этиб бўлмас даражада кескин оҳангда. – Энди шу соҳага сиз раҳбарлик қиласиз.

Ғиёсов ўрнидан туриб кетганини билмай қолди.

– Ахир мен…

– Ўтиринг, – деди Бобоев вазминлик билан. – Ёшман демоқчимисиз. Қирққа кирган одам ёш бўладими? Бизнинг ота-боболаримиз йигирмага бориб-бормай юрт сўраган.

Биз қирқда ёшман десак, элликдан кейин, қариман десак… Мен сизни яхши биламан, ишларингиздан ҳам, районнинг кўрсаткичларидан ҳам хабардорман. Мутахассислигингиз ҳам шу соҳа бўйича… Қўрқманг. Нима муаммо бўлса, менга айтасиз… Фақат битта илтимос бор сизга. – Ғиёсов ялт этиб раҳбарга юзланди. “Шундай одамнинг менга қандай илтимоси бўлиши мумкин?” – Сал дадилроқ бўлинг… Ҳа, айтгандай, исмингиз нима эди?

– Журъат, – деди Ғиёсов ва ўйлади “Бир неча марта отимни айтди-ку ўзи”.

– Баракалла, Журъатжон. Р?СЃРјРёРЅРіРёР·РіР° РјСѓРЅРѕСЃРёР± бўлинг, СЏСЉРЅРё, журъатли бўлинг. Ҳар кимдан, ҳар нарсадан ҳайиқиб, Т›СћСЂТ›РёР± юрсангиз ҳеч РёС€ қилолмайсиз. Тушунарлими, Журъатжон? – Ғиёсовнинг гапиришига ҳам РёРјРєРѕРЅ қолдирмай, СЃСћР·РёРґР° давом этди.