Китап (роман)

– ?мма бу… Х?тере?д?ме, син берм?лне, мин эшт?н кайтуга, пылау пешереп куйган иде?? – диде хатын кан?гать бер хыялыйлык бел?н. – Мин аны шултиклем нык яраткан идем… Бу – н?къ шул пылау… Бу мин пешерг?нч? т?гел…

Ир т?линк?г? ?релг?н ?иренн?н туктап калды.

– Л?кин… – ??м ул, елмаеп, хатыныны? т?линк?сенн?н бер кашык алып капты. – Чынлап та! Минекен д? т?мл?п кара ?ле.

Хатын ирне? т?линк?сен? ?релде д? шаркылдап к?леп ?иб?рде:

– Мин си?а ышанам! Ышанам. ?й безг? ?зебез яраткан ашны пешер?. Ми?а мин тел?г?нч? итеп, си?а – син тел?г?нч?.

– Соклангыч!

??м алар с?енеч бел?н ашарга керештел?р.

Бу ?йг? алар ?ле кич? ген? к?ченеп килг?нн?р иде. Б?ген беренче к?нне ген? каршы алалар. ??м ??р к?ренеш алар ?чен зур я?алык, чиксез мог?иза булып тоела иде. Алар б?хетле идел?р. Бер?берсен ?зелеп яраткан утыз биш яшьлек ир бел?н хатын ?чен шуннан да зуррак б?хет юктыр т?сле иде.

Бераздан Л?йл? ирен озатырга ишек т?бен? чыкты.

Икесенн?н д? якты нур тарала иде. ?йд? бары тик алар гына тоя, алар гына ишет? алган татлы мо? я?гырый.

– Мин мондый йорт турында хыяллана да алмаган идем… – Хатын, назланып, аны? муеныннан кочаклады: – Р?хм?т си?а, кадерлем!

Илдар кан?гать елмайды. Хатыныны? ч?чл?ренн?н сыйпап, бит очыннан ?беп алды да аны? кулын сак кына шудырып т?шерде.

– Чынлап та ш?п, ?йеме? – диде ул, галстугын т?з?теп. – Кыйбат та т?гел.

– ? ми?а, барысыннан да бигр?к, диван ошады, – дип, назлы елмайды хатын. – Эше?н?н тизр?к урап кайт, яме…

Илдар с?гатен? карап алды да, мут елмаеп, тагын галстугына ?релде.

– ?ле вакыт бар. – Ул, галстугын салып, шкаф ягына ыргытты. – К?п т?гел т?гелен…

– Юк… – Л?йл? аны? галстугын эл?ктереп алды да кабат ирене? муенына кидерде. – Эшт?н кайткач, яме…

Илдар иренен б?лт?йтеп куйды. ??м бик т?ксе кыяф?т бел?н галстугын т?з?терг? тотынды.

– Эше?? со?лавы?ны тел?мим, – дип акланды хатыны, – ?зе? бел?се? бит инде, мин ашык?пошык кыланганны яратмыйм. Кайткач, яме… Иркенл?п, р?х?тл?неп…

Илдар аны кин?т кочаклап алды да, к?кр?ген? кысып, кая туры кил?, шуннан ?б?рг? тотынды.

– Берд?нберем минем…

– ?аным…

Алар, ?зл?ре д? сизм?ст?н, наз д?ньясына чумдылар, ??м кайнар сулышлар мо?ы, хисл?р яктылыгы б?тен ?йг? таралгандай булды. ?леге ирк?л?ш? тиз ген? тукталачак т?гел иде. ?мма к?тм?г?нд? ягымлы тавыш ишетелде:

– Онытылып китм?гез! Илдар, эше?? со?лыйсы?.

?леге тавыштан икесе д? аптырап катып калдылар. Кемнедер к?рерг? тел?г?нд?й, ирексезд?н тир??якка к?з ташладылар.