Убырлар уянган чак

Тиз ген? аска сикерерг? кир?клеген д?, вампир кочагыннан мине фонарь гына саклый алмаячагын да яхшы а?лый идем, тик буыннар ты?лашмады. Убырлар ?зен? караган кешене гипнозлый диг?нн?ре д?рес ик?н. Мин инде ник авылга кайтканыма, ник монда менг?нем? ?кенеп бет? алмадым. К??елемне чиксез сагыш уты телеп ?тте. ?йе, барсы да бетте х?зер. ?ти-?ниемне д?, туганнарымны да, картыемны да, Айратны да, Н?фис?не д? башка дусларымны да мин беркайчан да, беркайчан да кабат к?р?, к?рс?м д? алар бел?н аралаша, берг? уйный алмаячакмын.

Эх, нил?рг? ген? мендем ик?н монда. Н?рс? ?итми иде ми?а, ?з башыма б?ла эзл?п й?рм?с?м.

Теге кеше селкенеп куйгандай булды.

– Ил?ам!

Мин тертл?п киттем.

– Ил?ам, син ис?нме?!.

Мин бу тавышны кайда ишетк?н идем со? ?ле?

Нинди таныш тавыш.

– Ил?ам, ник д?шмисе??

Мин кин?т барсын да а?ладым ??м ?ан ?рн?е бел?н кычкырып ?иб?рдем:

– Айрат, кач моннан! Менм? монда! Кит!

– Ил?ам!

Кин?т кемдер баскычтан атылып менде д? очлы усак таяк тотып ми?а аркасын куеп алдыма басты.

??м аны? фонаре нурыннан б?тен чардак эче яктырып китте. Т?р?з? янында басып торган “кеше” диг?нем – чардакка мендереп куелган иске киемн?р булып чыкты.

Мин ис?н калу шатлыгыннан да, ?земне? куркумны яшер? ис?бенн?н д? кычкырып к?леп ?иб?рдем. Тик Айратны? к?л?д? ис?бе юк иде.

– Котымны алды?, – диде ул, еш-еш сулап,– Мин б?лаг? юлыккансы? ик?н дип торам. ?йг? кереп фонарь алып чыктым мен?. Ут юк иде бит…

??м ул да к?л?рг? тотынды.

– ? ул чынлап та кешег? охшап тора, – диде аннан со?, мине куркыткан киемн?рг? ымлап, – Карыйк ?ле, эченд? бер?рсе юк мик?н.

Без таякларны ?зер тотып акырын гына киемн?рг? якынлаштык. Айратны? кулындагы фонарь ?и?елч? дерелди иде, шу?а к?р? б?тен д?нья селкенг?н сыман тоела. Теге киемн?р д? ?и?елч? ген? х?р?к?тл?неп куйды. Тик без кирег? кит? алмый идек инде. Бер-беребезг? караша-караша алга шуыштык. Киемн?р янына ?итк?ч, бертын катып тордык та икебез д? берьюлы таякларны батырдык. Т?нн?р эсселе-суыклы булып китте, убыр т?ненн?н агып т?шк?н лайлалы кан ?стебезг? ч?чр?г?нд?й, бел?кл?ребез буйлап агып т?шк?нд?й тоелды.

Л?кин берн?рс? д? юк иде. Иске киемн?р эленг?н ?иренн?н ычкынып, ид?нг? ген? таралды. Шулай да без к?телм?г?н куркынычка ?зерл?неп бераз тын тордык.

– Карале, табут,– диде Айрат бераздан, почмактагы н?рс?г? к?рс?теп ??м фонарен шунда яктыртты. Ярымкара?гыда чынлап та табутка охшап тора иде ул, асылда сандык булып чыкты. ??м без к?леп ?иб?рдек.