Убырлар уянган чак

Аны? шыгырдауы ничектер ?анымны кырып алган сыман булды. Мин, ?леге шомлы тавышны? тагын кабатлануыннан куркып, аны тиз ген? ябып куйдым, тик ул тагы да куркынычрак булып шапылдап ябылды. Мо?а игътибар итм?ск? тырышып, ашыгып ишекк? уздым. Тизр?к ?йг? керерг? тел?п ишек тоткасын тарттым. Тик ишек ачылмады. Мин тагы тарттым. Ачылмады. Ул эчт?н бикле иде. К??елг? шик й?герде. Картый к?ндезл?рен ишек бикл?п утыру т?гел, аны т?нгелекк? д? ачык калдыра торган иде бит. Н?рс? булды ик?н?

Х?тсез ген? д?берд?тк?нн?н со?, эчт?н аяк тавышлары ишетелде.

Ишек янына ?итк?ч, ул туктап калды. Ты?лап торды. Мин тамак кырган булдым.

– Кем й?ри анда?

– Мин бу, картый…

– Син кем?

– Ил?ам.

– Минем Ил?амым ш???рд? ?ле.

Аяк тавышына карап мин аны? кит?рг? ?ыенганын ш?йл?дем д? елардай булып кычкырып ?иб?рдем.

–Картый, мин кайттым бит… Кичке автобус бел?н… ?шедем, керт инде…

?авап ишетелм?де. Веранда т?р?з?сен каплап торган п?рд?не? бер чите ачылды да картыйны? курку катыш сагаюлы й?зе к?ренде.

Ул озак кына мине ?йр?неп торды.

–Мин бит бу, картый. Танымыйсы? мени.

Ул д?шм?де. Ниндидер дога укый-укый ишек янына килде д? аны ачып ?иб?рде. Кулындагы очлы таягын ми?а т?б?п, тагы бераз карап торды.

–Кем ик?не?не ник башта ук ?йтм?де?,– диде ул мине ишект?н тартып алып,– Кер тизр?к. Котымны алды? бит.

Мин аны?:“Кайтты?мы, балакаем! Ис?н-таза гына яшисезме?!” – дип, кочаклап алуын к?тк?н идем, тик ул ишекне кел?л?рг? ашыкты. Аннан со? ми?а тагы бер сынаулы караш ташлады да ?й эчен? эт?рде:

– Бар, кер тизр?к.

Катып ?л?се? бит.

Пычрак аякларыма карап, кыенсынып торуымны к?реп, кулымнан ук эл?ктереп алды:

–?йд?-?йд?, керг?ч юарбыз.

?йг? узгач, ми?а ?ылы су, коры киемн?ремне ?зерл?п бирде д? табын корырга тотынды. Шул арада ?ти-?нил?рне? х?лен сораштырып алды, мин ?авап бирг?н булдым, ?зем д? х?л белештем. Ул ?авапсыз калды.

Мин инде ник авылга кайтканыма чынлап торып ?кен? башладым. Картыйны, ?йтерсе?, алыштырып куйганнар иде.

Башка чаклардагы сыман кочаклап та алмады, янымда ?лтер?п т? й?рми, алып кайткан к?чт?н?чл?рг? д? бик исе китми. Кыскасы, ул минем авылга кайтуыма тамчы да шатланмый, киресенч?, х?вефл?н? ген? иде сыман. Ч?й эчк?нд? с?з арасында гына: “Укуларыгыз шушы вакытта ук бет? мени со??” – дип сорап, кайчанга кад?р торырга уйлавым бел?н д? кызыксынып куйды. Мин: “Белмим ?ле…” – дип кен? ?авап бирдем. Мин чынлап та белми идем ?ле. Б?лки, ирт?г? ?к кире сыпыртырмын.