Вершнікі на дарозе

Яна вывучала Леля, адкiнуyшы капюшон, i чамусьцi падаваyся да дзiyнага знаёмым гэты бледны твар з рэзкаватымi рысамi, з сузор’ем радзiмак, з яснымi зялёнымi вачыма ды паyмесяцам-ямiнкай, што пазначалася на шчацэ ад усмешкi. Растрапаныя рудыя пасмы варухнулiся – яна павярнулася да лютнiста.

– Ну, вось ты i вярнуyся, цi не так, мой залаты?

Голас быy пяшчотны i нягучны, але разлiваyся ракою i, нават сцiхнуyшы, яшчэ доyга гучаy дзесь глыбока yнутры. Гучаy надзвычай ласкава, але адначасна з дакорам. Так дарослыя дакараюць малому гарэзе, якi y чарговы раз насваволiy, але якога yсё роyна любяць ды песцяць.

Лель, аддуваючыся, бачыy, як Йурай спахмурнеy i падцiснуy вусны, i здзiвiyся: як можна ласцы – супярэчыць? Як гэтаму вось голасу, што yлiваецца пад скуру, што плыве па жылах, можна працiвiцца? Сам ён, пакуль рудая гаварыла, не мог адарваць ад яе вачэй, i Лелева сэрца салодка замiрала ад кожнага яе слова.

– Ясная панi разумее, – мовiy Йурай суха. – Я yсяго толькi прывёy да цябе…

– Я добра ведаю, што ты да мяне прыцягнуy, – адрэзала яна, i замест лагоднай ракi y голасе блiснула сталь, а халодныя агеньчыкi вакол яе загулi з абурэннем.

 – То патлумач мне, мой залаты, чаму б мне не кiнуць гэтую маленькую пачварынку, што джалiцца халодным жалезам, хартам майго Князя на забаву?

Яна абвiнаваyча падняла руку – з чорным следам, нiбы ад апёку, на далонi. «Даруйце!» – паспрабаваy прамармытаць Лель. Але голасу не засталося: яе гнеy пракатваyся yнутры яго хвалямi, i абрывалася нешта за рэбрамi, i страшна было зiрнуць у яе прыгожае аблiчча, у яе вочы з чорнымi безданямi зрэнак.

Йурай, аднак, спакойна глядзеy на яе, i яна заyважна памякчэла, а на яе шчацэ зноy паказаyся yсмешлiвы паyмесяц.

– Ты нешта надумаy, – сказала яна, сцвярджаючы, а не пытаючы. – Як звычайна.

– Гэтае чалавечае дзiця можа быць табе карысным, панi, – мовiy лютнiст, паважлiва нахiлiyшы галаву, так што дзынкнула завушнiца. – Я бачыy… – раптоyна ён пазмрачнеy i асёкся, а yсмешка y ягонай суразмоyцы зрабiлася шырэйшай i трохi злавеснай.

– Ты бачыy, – паyтарыла яна нараспеy. Працягнула тонкую руку, пяшчотна кранулася Йураевай шчакi, адвёyшы непакорлiвыя пасмы yбок. – Што ты бачыy, мой залаты?

– Халоднае жалеза y халодным каменi, – адказаy Йурай як бы цераз сiлу. – Там, дзе сярэбраныя нiцi не гучаць. Дзе рана ад колiшняй бiтвы yсё яшчэ сцякае гноем, дзе жалеза ржавее, пускаючы сваю атруту y каменнае сэрца.

Яна апусцiла павекi, быццам прыслухоyваючыся да нечага.