Вершнікі на дарозе

І па гэтай дарожцы, пакорлiвыя yладнаму yзмаху Йураевай рукi, паплылi чароyныя агнi. Святло поyнi, змешваючыся з зялёным полымем, цяжэла, набывала формы, рэчыyнасцi. Хутка па вадзе ад вострава працягваyся сатканы са святла, агню ды чараy мост.

Йурай першым на яго ступiy – i пахiснуyся, i Лель, не задумаyшыся, паспешлiва падставiy яму плячо, падтрымаy за руку.

– Халоднае жалеза, – працадзiy лютнiст скрозь сцiснутыя зубы. – Яно y вадзе i y пяску, у паветры нават. Сачыцца атрутаю, выцягвае сiлу, i я не магу…

Ён задыхнуyся ад болю.

Нешта душыла i труцiла яго, выварочвала саму прыроду, i Лель, па сабе ведаючы, як гэта пакутлiва i страшна, не мог не паспачуваць.

– Нiшто, братка, – казаy ён Йураю супакойлiва, цягнучы яго за сабой. – Ты, галоyнае, пацярпi трохi. А там – выправiм усё. Без жалеза-та будзе лягчэй?

– Будзе, – з высiлкам вымавiy лютнiст. І яны yтраiх крочылi па хiсткiм мосце са святла да цёмнай кароны скалаy. Азёрны вецер налятаy на iх, трапаy адзенне i валасы, але патыхаy не сырымi трыснягамi ды начною свежасцю, а гнiллю i мярцвячынай.

І зноy пракатваyся над вадою вусцiшны крык, то наблiжаючыся, то аддаляючыся, i сэрца y Леля штораз баязлiва замiрала ад гэтага голасу.

Мiж цёмных скалаy iх крокi абудзiлi гулкае рэха. Зялёныя агеньчыкi, распадаючыся на меншыя драбочкi святла, цягнулiся yздоyж ледзь прыкметнай сцежкi, якую нехта высек у камянях. Па сцежцы y дрогкiм святле чароyных агнёy узбiралiся yверх, i Лель прыкусваy вусны, каб не yслухоyвацца y спеy звярынага Голаду, што панаваy тут, аплятаючы yсё вакол, як лiпкае павуцiнне.

Сцежка вывела iх уверх, на прасторную пляцоyку з латкай шапаткой травы сярод зубцоy скальнай кароны. Святло поyнi лiнула зверху, выхоплiваючы кола з шасцi белых камянёy, што цягнулiся y неба. Сёмы камень, што спачываy у сярэдзiне каменнага кола, зеyраy адкрытаю ранаю. З раны той, паблiскваючы пад поyняю, цёмным крыжам падымалася дзяржальна старога мяча. Мiж плюшчу, што абвiваy i камянi, i зямлю, што караскаyся па скалах, прабiвалiся то калiyцы шорсткай травы, то жоyты пясок, дзе перламутрава блiскалi раструшчаныя ракавiнкi.

Не было вакол няспыннага руху льсняных ценяy, не было шоргатаy, шэптаy i хрыпаy, але тым больш вусцiшнымi падавалiся нямыя камянi, абкручаныя сухiмi плецямi раслiннасцi.

Йурай, прыпынiyшыся па-за колам, кiyком паказаy на чорны крыж дзяржальна. Чароyныя агнi, драбнеючы, абступiлi знямелыя камянi яшчэ адным карагодам i yсхвалявана мiльгацелi, то yспыхваючы ярчэй, то амаль гаснучы.