Вершнікі на дарозе

Бачыy, блiжэй за yсiх да крыважэрнай пашчы, Ружану – i стралу, што зрывалася i нiяк не магла вызвалiцца з цецiвы, i стрэлы, што яшчэ ляцелi, а пакуль бездапаможна павiслi y паветры. Позiрк без вачэй, галодны i прагны, утаропiyся y лучнiцу, i бледныя павучыныя лапы падбiралiся, рыхтуючыся да скачка.

Гэта было – як тады, на начным беразе лясной ракi. Каменнае кола, драпежнiк – i чалавечае жыццё, якое ад звера трэба любымi спосабамi абаранiць, выратаваць, засланiць сабою. Бо iначай – нельга.

Бо сярэбраная нiць, што пранiзвае i вядзе, указуе адзiны правiльны шлях.

І душная гарачыня паднялася знутры, распiраючы рэбры, i звер, заключаны y чалавечым целе, падняy галаву i зароy. І Лель, паддаyшыся звярынаму поклiчу, якi зараз перамяшаyся, пераблытаyся з хвалямi радаснай гарачынi, рвануyся наперад, вырастаючы, вызваляючыся.

Аброс густою чорнаю поyсцю, ацяжэy, увесь налiты тугою мядзведжаю сiлай. Вырас i падняyся ледзь не пад самую поyню, роyны ростам са стаячымi камянямi. Запаволены час са стогнам рушыy наперад, працягваючы свой адвечны бег, а бязвокую пачвару y лёце сшыбла i пакацiлася з ёю па скалах, рвучы кiпцямi ды раздзiраючы iкламi, другая пачвара.

Вiсклiвым ускрыкам са смуроднай пашчы яго адкiнула назад, ударыла аб скалы. Ён падняyся y некалькi прыёмаy, зарычаy, скалячыся, наставiyшы дыбарам поyсць на гарбатай холцы. А пачварны павук, што адпору не чакаy, зноy зайшоyся крыкам, разявiyшы пашчу, ажно хмараю yзняyся вакол пясок, ажно змяшалася неба i зямля.

Срэбра пела, плылi чары, i песня цякла, быццам рака, падхоплiвала yсiх i yсё, быццам трэсачкi, несла за сабою. Збоку, як рачная хваля, цьмяна мiльгануy стары меч – гэта Ружана падняла яго i трымала аберуч. Мядзведжым слыхам можна было адрознiць, як улiтыя y метал закляццi старадаyнiх кавалёy гучаць суладна з ёю, прызнаюць яе за сваю. І стары клiнок налiyся халоднаю ярасцю i пачвару, што кiнулася, цяжка перабiраючы павучынымi лапамi, ударыy – i сiлай рукi, i сiлаю самой зброi, скаванай для бiтваy з нелюдзьмi.

– Навалач!.. – злосна выдыхнула Ружана.

Пачвара захрыпела, захiсталася i павалiлася долу, але яшчэ не здавалася. Штосьцi вылузвалася y яе знутры, штосьцi яшчэ больш агiднае i вусцiшнае скiдвала павучыную скуру, быццам абалонку, углядалася y Ружану мёртвымi бельмамi.