ШАҲЗОДА ВА ГАДО

Р?ҳота ортида ёқимтойгина Р±РёСЂ болакай турарди: очиқ ҳаводаги ўйинлардан РІР° жисмоний бадантарбия машғулотларидан қорайган РІР° тобланган, СЏСЂТ›РёСЂРѕТ› қимматбаҳо тошлар билан безатилган шоҳи РІР° атлас либослар кийган; ёнбошида чақноқтошлар қадалган жажжигина қилич РІР° ханжар РѕСЃРёР± олган; РѕС‘Т“РёРґР° Т›РёР·РёР» пошнали, қўнжи баланд бежирим этик, бошида СЌСЃР° қимматбаҳо тош билан қадалган патлари елкасигача тушиб турган чиройли Т›РёСЂРјРёР·Рё қалпоқ.

Унга яқинроқда башанг кийиниб олган бир нечта жаноблар туришибди – улар хойнахой болакайнинг хизматкорлари бўлиши керак. О, бу албатта шаҳзода! Ҳақиқиқй тирик подшоҳзода! Бунга шубҳанинг шарпаси ҳам бўлиши мумкин эмас. Ниҳоят қашшоқ боланинг ўтинчлари ижобатини топди!

Том энтикиб нафас ола бошлади, ҳайратдан ва қувончдан унинг кўзлари косасидан чиққудай катта-катта бўлиб кетди.

Айни шу дақиқада унинг бутун вужуди барча бошқа туйғуларини ювиб кетган биргина кучли истак билан йўғрилган эди: шаҳзодага янада яқинроқ бориш ва унга тўйиб-тўйиб тикилиш. У нима қилаётганини ўзи ҳам англамаган ҳолда дарвоза панжарасига ёпишди. Лекин шу лаҳзадаёқ аскарлардан бири қўполлик билан болани қўрғондан нарига судраб, шундай куч билан қишлоқи бекорчилар ва шаҳарлик танбаллар тўдаси томон улоқтирдики, шўрлик худди пилдироқ каби чир айланиб кетди.

– Ўз жойингни бил, дайди! – пўписа қилди аскар.