Павадыр

Розных неyладкаванняy i праблем хапала, таму i трымаyся невялiкi штат для вырашэння складаных сiтуацый. Кiраyнiцтву кампанii засталося толькi вызначыць пэyнага чалавека i накiраваць яго y Беларусь. Я працаваy тут ужо трэцi год. Пад час працы набраy пэyнага вопыту. Не раз сутыкаyся з прадстаyнiкамi розных грамадскiх аб’яднанняy, умеy размаyляць з людзьмi, супакойваць iх. Меy за плячыма некалькi вырашаных складаных спраy i, з гэтай нагоды, мяне лiчылi карысным супрацоyнiкам. Але зараз усё вырашыла маё паходжанне.

На самой справе я – чэх y шостым пакаленнi, але некалi y пачатку ХІХ стагоддзя мае продкi прыехалi y Прагу менавiта з беларускiх зямель. Калiсьцi iм прыйшлося yцякаць ад войскаy Суворава пад час, калi гэты расейскi ваявода душыy вызваленчае паyстанне y родных мясцiнах маiх продкаy. Беглi спачатку y Прусiю, а потым, пасля захопу яе Напалеонам, у Чэхiю. З тых пор i прыжыyся y Празе мой род. З цягам часу паходжанне амаль забылася, толькi вядома было, што y родзiчах маiх былi Дугiнскiя, некалi заможны шляхецкi беларускi род.

Таксама засталася незвычайная нават i для тых часоy традыцыя: y маленстве вывучаць беларускую мову. Так што мяне палiчылi найлепшым кандыдатам для камандзiроyкi. Ведаy бы хто, што маё валоданне беларускай мовай адразу створыць столькi праблем!

Па прылёце, y аэрапорце Мiнск-2, я павiтаyся з мытнiкамi на мове продкаy. Яны неяк зусiм няветлiва yспрынялi мае словы. Потым амаль гадзiну пераглядалi мае нешматлiкiя рэчы. Задалi дзесяткi пытаняy, сэнсу большасцi з якiх я не зразумеy, таму адказваy, магчыма, недарэчна i з неахвотай.

Адпусцiлi, бо не знайшлi нiчога забароненага. Потым на прыпынку толькi трэцi таксiст зразумеy, куды мяне патрэбна везцi. Ў гатэлi я i yвогуле вырашыy пераходзiць на ангельскую мову, каб было менш перашкод.

На наступны дзень з ранiцы за мной прыехала машына, i я паехаy у Нясвiж. Вольшын yжо чакаy мяне.

– О, Вiтальд! Прывiтанне! Як дарога? – спытаyся ён, як толькi yбачыy мяне на парозе свайго кабiнета, пад якi быy адведзены асобны пакой у нясвiжскiм гатэлi.

Офiсны будынак, якi будзе з’яyляцца часткай жывёлагадоyчага комплекса i куды на час працы пераедзе кiраyнiцтва будаyнiцтва, яшчэ быy не гатовы.

– І я вiтаю цябе, Вольшын! Усё добра. – Неяк засмучана адказаy я яму. Жух ведаy мяне пэyны час i таму адразу заyважыy мой няyпэyненны настрой.

– Цябе нешта турбуе? – адразу паспрабаваy ён высветлiць сiтуацыю.

– Гэта так.