Беларускі раман

Корбут нiколi не чуy i не чытаy яго вершаy, але па yсёй яго паставе, па сумнай засяроджанасцi вачэй адчувалася, што перад iм асоба, хай не паэт, але асоба. А гэта значней, чым…

Цiмашэнка штурхануy яго плячом, вачыма загадваючы казаць што-небудзь. Не для таго ж яго паклiкалi, каб сядзеy, як слуп, а iм любавалiся б, быццам статуяй Свабоды, хаця гэта было б нядрэнна. Аднак не паспеy Корбут вымавiць i слова, як узнiкла першае пытанне, затым другое, трэцяе… Пытаннi задавалiся самыя розныя, нават пра iнтымнае жыццё.

Вiдаць, каму што балiць, пра тое i пытаецца. Але сустрэча адбылася. Сустрэча спадабалася. Спадабалiся твары творчай моладзi, што нагадвалi лiшнi раз аб неyмiручасцi беларускай лiтаратуры.

– Ну як, ты задаволены? – спытаyся Цiмашэнка Корбута, калi той падпiсваy апошняй жадаючай сваю кнiжку.

– Вельмi, – усмiхнуyся Корбут, хаваючы асадку y кiшэню пiнжака.

Яны засталiся yдвух. Цiмашэнка прапанаваy прыняць па маленькай, Корбут не адмовiyся.

– Яшчэ б, – смяяyся Цiмашэнка, адкаркоyваючы бутэльку.

 – Калi такое было, каб Корбут адмовiyся выпiць!

– Я нават не yяyляю, калi такое будзе, – у тон яму адказаy Корбут. – За што п’ем?

– Давай, – Цiмашэнка задумлiва падняy чарку, – за нашу моладзь. Усё-ткi гэта наша змена, Мiкiта. А ведаеш, колькi мне псуе нерваy розная свалата з-за таго, што я моладдзю займаюся? Я не буду называць табе iмёнаy, ты сам iх добра ведаеш… Ды i хрэн з iмi…

– Не забывай, – кульнуyшы чарку i вымаючы цыгарэты, прамовiy Корбут, – што лiтаратура – тая самая вайна, толькi на iншым узроyнi.

– Так, гэта сумна, – хiтнуy галавой Цiмашэнка. – Але, Мiкiта, я хачу сказаць табе па сакрэце, – разлiваючы яшчэ па адной, працягваy ён, – самае болей праз месяц маладым будзе дзе друкавацца, акрамя «Маладосцi». Хаця, што такое, па сутнасцi, «Маладосць», калi пад рубрыкай «Упершыню» – друкуецца сарака – пяцiдзесяцiгадовы дзядзька.

– Цiкава-цiкава, – прыслухаyся Корбут.

– Мы адкрываем часопiс менавiта маладых, даючы магчымасць усiм, каго ты сёння бачыy, сказаць сваё слова y лiтаратуры.

І яшчэ, – дадаy Цiмашэнка, – ад цябе я б хацеy якое-небудзь апавяданне цi yрывак з рамана на першы нумар. Я мяркую y кожным нумары даваць аднаго-двух сталых аyтараy.

– Не пытанне, Косця, – падняy чарку Корбут. – Патэлефануй, калi спатрэбiцца. Дарэчы, – задумлiва прамовiy ён, прымружыyшы па звычцы вочы, – што ты можаш сказаць пра Тараса Кутняка?

– Харошы хлопец, а што? – зацiкавiyся Цiмашэнка.