Мястэчка

Ды ну яго, гарбатага магiла выправiць. Пайшоy спаць, хай спiць. Менш лаянкi будзе, калi Дашка yстане. Дашка любiла лаяцца з бацькам, каб разварушыць яго неяк, часам у яе атрымлiвалася, ён рабiyся вясёлым i радасным, хадзiy з ёй куды-небудзь, песцiy, ганарыyся статусам бацькi, але часцей замыкаyся ад усiх, як у камеру, нiкога нi бачыць, нi чуць не жадаy. З мамай усё часцей сварыyся. Без нагоды. Проста так. Яны нават спаць разам перасталi. Татка зараз пад тэлевiзарам абярложыyся.

– Вера! – пачула раптам Вера Дашкiн голас.

 – Вер!..

Старэйшая сястра паспяшалася да малодшай.

Даша пачувалася пагана, але цярпiма, толькi y горле перасохла i дужа хацелася пiць. Вера налiла ёй расолу. Даша выпiла поyную шклянку.

– Дзякуй, – аддала пустую.

– Ты як? – пацiкавiлася Вера, ветла yсмiхаючыся.

– Жэсць, – вымучана yсмiхнулася Даша y адказ.

– Чаго напiлася так?

– Ды сама не ведаю. Але так добра спачатку было. А потым так дрэнна…

– Гэта непазбежна пры неабмежаваным ужываннi, – вучыла старэйшая сястра.

– І чо зараз рабiць? – прасiла Даша рады.

– Ну, калi сорамна за yчорашняе, – прамовiла Вера, – значыць, «свята» атрымалася. Ты хоць памятаеш, што нарабiла?

– Месцамi, – адказала Даша.

– Спытаеш у Танi Паyлоyскай, – падказала Вера, – яна y падрабязнасцях распавядзе.

– Ды yжо ж, – уздыхнула Даша. – А ты як пагуляла? – спытала.

– Афiгенна! – зарумянiлася Вера.

– Добра табе.

– Не зайздросць. Не за гарамi i да цябе гэта прыйдзе.

– Хутчэй бы.

– Добра, давай дуй у душ, – прапанавала Вера, – а то ты на мурзатага чарцяня падобная…

– Вер, ты калi з'яжджаеш? – перабiла сястру Даша.

– Заyтра. Мяне Цiмур адвязе. А што?

– Пафарбуеш мяне яшчэ раз? – папрасiла Даша. – А далей я сама.

– Ты сур'ёзна?!

– Гэта маё, Вер, я адчуваю.

Даша вылезла з-пад коyдры i зашлёпала босымi нагамi y ванны пакой.

Дзея другая

Эпiзод 6

Школу чакаy сюрпрыз. Зрэшты, сюрпрызы школа атрымлiвала кожны дзень. Наyрад цi яшчэ адзiн штосьцi б змянiy у яе творчай бiяграфii.

Нагледзелася за некалькi дзясяткаy гадоy iснавання. Але дзецi ёсць дзецi – вялiкiя фантазёры i выдумшчыкi. Куды там да iх дарослым, чыё yяyленне, на жаль, прымiтыyнае. У каго яно не затупiлася, як аловак, тыя сталi пiсьменнiкамi або мастакамi, творчымi людзьмi.

А пакуль дзецi застаюцца дзецьмi – дарослыя, як на вулкане. І iх, дарослых, вельмi раздражняюць няyрымслiвасць i неардынарныя паводзiны дзяцей, што вядуць да непаразумення i непрыняцця як асобы.