Мястэчка

 – Улаyлiваеш рознiцу?

– Белая, – пхнуy Дашу y спiну Хвалей так, што тая ледзь не павалiлася, – калi куртку прыйдзеш мыць?

Даша развярнулася i засандалiла яму памiж ног сваёй паласатай чорна-ружовай ножкай у красоyцы, той i войкнуць не паспеy.

– Сам памыеш! – працадзiла i пайшла далей.

Перасiльваючы боль, Хвалей выкiнуy нагу y бок дзяyчыны, але прамахнуyся.

– Стой! – выгукнуy ён – Зараз вылiзваць будзеш!

– Ату яе! Ату! – зацюгакаy Кастальцаy.

– Даша, бяжы! – пракрычала Таня сяброyцы.

І Даша пабегла, Хвалей – за ёй.

Дзяyчына абмiнула Колю Пiнокiа i yзбегла па прыступках на школьны ганак.

Хвалей расцягнуyся на тых на прыступках.

Пiнокiа падставiy яму падножку i адразу сцiснуyся yвесь ад нечаканасцi, здзiyлены сваёю смеласцю, застыy на месцы.

Хвалей моyчкi падняyся i моyчкi з размаху заехаy Пiнокiа кулаком у скiвiцу. З рота небаракi пырснула кроy, а сам ён павалiyся на зямлю, як падкошаны. Акуляры яго зляцелi, i Хвалей дэманстратыyна раздушыy iх чаравiкамi.

– Хвалей, ты чо, хворы?! – гэта Таня, яна схiлiлася над Пiнокiа.

– Наша Таня гучна плача… – парадыруючы спявачку Таццяну Буланаву, зацягнуy Кастальцаy. – Ганаруся табой, о бясстрашны ваяр… – з iронiяй сказаy Хвалею, пляснуyшы таго па плячы.

– А чо ён, – сплюнуy Хвалей, – лезе?

– Добра, хадзем, – падпiхнуy Хвалея Кастальцаy да школьных дзвярэй, – зараз званок ужо празвiнiць. Белая, не развiтваемся, – усмiхнуyся Дашы, якая стаяла каля дзвярэй.

– Чо стала! – зыркнуy Хвалей на Дашу. – Давай цi туды, цi сюды.

Даша нiчога не адказала, збочыла i спусцiлася да сяброyкi, якая прыводзiла y пачуццё Пiнокiа.

Празвiнеy званок.

Эпiзод 7

Учынак Пiнокiа yразiy Дашу. Яна yбачыла y iм зусiм iншага чалавека, не таго, якога yсе ведалi, як батана i рахiта, а вельмi адважнага i па-свойму рашучага юнака, нават, у нейкiм сэнсе, высакароднага. Бо заступiyся за дзяyчыну. Нязграбна i па-дзiцячаму, але заступiyся. Не спалохаyся, як звычайна, хоць i шуснуy у плечы, але не пабег, як заyсёды. Увогуле перавёy стрэлкi на сябе.

Хутчэй за yсё менавiта такiя, як Коля, цiхiя i незаyважныя y жыццi, здзяйснялi геройскiя подзвiгi на вайне. А падобныя да Хвалея пераходзiлi ад страху на бок ворага i стралялi па сваiх.

– Як ён? – спытала Даша сяброyку, якая сядзела на кукiшках, падняyшы галаву Пiнокiа, i выцiрала насоyкай яго кроy, што выцякала з пабiтага рота.

– Ды не ачомваецца, катурхай не катурхай, – адказала Таня.

– Пэyна трэба папляскаць па шчоках, – прапанавала Даша.