Мястэчка

– Харэ дрыхнуць, – ускубнула тую Таня, – праспiм усё на свеце.

– Затое выспалiся, – адгукнулася Даша, калi пачула, якая гадзiна. – А ты куды? – спытала сяброyку, бачачы, што тая збiраецца сыходзiць.

– Гэта вам добра, вольным людзям, – адказала Таня. – А y мяне рэпетыцыя а пятай.

– Можа, перакусiш? – прапанаваy Пiнокiа.

– Не, дзякуй, – адмовiлася Таня, неяк паважлiва зiрнуyшы на аднакласнiка, не так, як на цямцю-лямцю, цi Коле гэта падалося? – Мяне Мiкалай Мiхайлавiч пачастуе бутэрбродамi пасля рэпетыцыi.

– Ён табе бутэрброды носiць? – здзiвiлася Даша.

– Не мне, – адказала Таня. – Застаецца y яго проста з абеду. І, калi я галодная, нiколi не адмаyляюся. Тым больш што бутэрброды смачныя. Добра, усё, пакуль, чао. Заyтра yбачымся. Коля, праводзь…

– Пакуль, – памахала рукой Даша.

Пiнокiа адчынiy Танi дзверы, выпусцiy на волю, як птушачку, зачынiy дзверы i вярнуyся да Дашы. Тая глядзелася y люстэрка, упэyнiвалася, цi yсё нармальна.

– Чо ты там пра хаyчык казаy? – сустрэла яна яго.

– А, зараз, – кiнуyся Коля на кухню. Ён уключыy чайнiк, у мiкрахвалёyку закiнуy катлеты i пюрэшку. Потым спытаy: – Катлеты з пюрэ будзеш?

– Ды мне yсё адно, – адказала Даша, – абы ядома. – Яна yстала з ложка, заслала яго, а падушкi yзбiла. – Ну чо, хутка там? – нецярплiва крыкнула.

– Так, праходзь на кухню, – паклiкаy Пiнокiа, накрываючы на стол.

Даша села на прапанаванае месца, узброiлася вiдэльцам i хлебам.

– Смачна есцi! – сказала.

Пiнокiа сеy насупраць, але есцi не спяшаyся, зачараваны тым, як ела Даша. Яна спрытна i хутка паглынала ежу, з зайздросным апетытам, i так хораша, як гэта можа рабiць сапраyдная лэдзi, а не правiнцыйная школьнiца.

– Хопiць тарашчыцца! – не заyважыць Колiнага позiрку дзяyчына не магла. – Еж давай! Вельмi смачна, мiж iншым!

Калi пiлi гарбату, Даша спытала:

– А чым, ты, Пiнокiа, па жыццi займаешся? Усё кнiжкi чытаеш?

– Чытаю, – адказаy Коля.

– Чытачом будзеш? Новую прафесiю вынайшаy?

– А табе не падабаюцца кнiгi?

– Гледзячы якiя. Хоць чытаць я, праyда, любiла.

– Што, разлюбiла?

– Амаль. Хлусня yсё. Не yзапраyду.

– А я вось пiсьменнiкам хачу быць, – прызнаyся Пiнокiа.

– Ну, i сцяг у рукi, – адказала Даша i тут жа спытала: – А ты чакаy нейкай iншай рэакцыi?

– Так, не, – пацiснуy плячыма Коля.