Мястэчка

Яна лавiла на сабе здзiyленыя позiркi, захопленыя, пагардлiвыя, нават юрлiвыя, стаyшы цэнтрам сусвету, але паводзiла сябе так, быццам нiчога не бачыла, i yсё ж адчувала неверагоднае задавальненне.

Паyловской у зале Даша не знайшла, колькi нi шукала вачыма. Пэyна, яшчэ не прыйшла, але прыйсцi абяцала. Нiбы y пацверджанне яе думак, Таня паyстала з нiадкуль, захоплена вылупiyшы вочы на сяброyку. Яна не магла не падтрымаць Дашу, хоць асаблiва i не верыла y тое, што дзяyчына адважыцца на падобнае. Але Даша апраyдала yсе яе чаканнi.

– Слухай, клёва! – пракрычала Паyлоyская Дашы на вуха, маючы на yвазе яе знешнасць. – Пойдзем адгэтуль! – паклiкала за сабой, паколькi не жадала псаваць уражаннi дрэннай музыкай, якая нiяк не падыходзiла да новага iмiджу сяброyкi. Гэта ж не «Токiа-гатэль» i не «Слот» – любiмыя Дашыны гурты.

– Куды? – разгубiлася Даша. У вобраз-то яна yвайшла, але не ведала, што з iм рабiць далей.

– Убачыш, – цягнула за сабой Таня.

Дзяyчаты без шкадавання пакiнулi танцпляцоyку з незразумелымi гукавывяржэннямi, названымi сучаснай музыкай, прашмыгнулi y левае крыло i паднялiся па крутой драyлянай лесвiцы з разьбянымi парэнчамi на другi паверх, дзе мясцiлiся прыёмная i памiж прыёмнай метадычныя кабiнеты.

У адным з iх расслаблялiся з дапамогай вiна, пiва i торцiка з чыпсамi некалькi дзяyчат. Гэта былi танцоркi з калектыву, у якiм займалася Таня, – Аляyцiна Мароз, Юля Перасiльд i Руслана Мiхайлоyская. Даша iх ведала y твар, але нiколi блiзка нi з кiм не сутыкалася. Аля Мароз вучылася y паралельным класе, дзве iншыя дзяyчынкi – у лiцэi, што знаходзiyся y новым раёне, непадалёк ад ваенкамата i лякарнi.

– Праходзь, – падпiхнула Паyлоyская Дашу з праходу y кабiнет.

Дашу здзiвiла, хоць i не моцна, свабоднае распiццё спiртнога. Яна i падумаць не магла, што дзяyчаты, якiя займалiся танцамi, здольныя так хвацка yжываць алкаголь. Аляyцiна нават курыла, страсаючы попел з доyгай цыгарэты y аднаразовую пустую шкляначку.

– Не бянтэжся, – выдыхаючы дым колцамi, сказала Аля, звяртаючыся да Дашы.

 – Як бачыш, мы не анёлы. Зрэшты, як i ты. Смела, – звярнула yвагу на знешнасць i yбор госцi. – Я думала, Танька гонiць. А ты насамрэч такая. Праходзь, не саромейся. Тут усе свае.

Даша нерашуча yвайшла y кабiнет, села на прапанаванае Паyлоyскай крэсла. Таня прысуседзiлася побач, каб Даша адчула, што прысутныя ёй не ворагi.

– Што пiць будзеш? – спытала Аля.

– Не ведаю, – Даша пацiснула плячыма.