НАМОЗШОМ ХАЁЛИ

Унинг бундай қўл силташи – фақат ўзигагина аён бир оғриқнинг шунчаки аламли ифодасигина эди. Ўттиз йиллардан кўпроқ аввал – янги кўчиб келган кезларида – ҳовли ўрни ташлан-диқ шўразор, ғавлаб кетган қамишзор эди. Энди саф-саф иморат, чоғроққина ҳаммом, ажойиб боғу чарвоқ…

… э, ҳаммасидан ҳам қишлақнинг одамлари-ши? – деб кўнглида қайд этди Юнус чол.

– Бари добрий… Добрий. Уф-ф!..

– Биласинг-ку, Равил Янгийўлда яший, – деди Юнус чол, тағин жисму жони ўртангудай бир хўрсиниб. – Рафаил армиядан қайтғаш, калхуз раисиннан машин сураган иди.

Раис, бикар турған машина Р№СѓТ›, дегаш, абийсиникина РјРµТіРјРѕРЅТ“Р° борған РёРґРё. Р?РЅРґРё абийсининг қайнсинглисина уйланмакши. Рашида Равилнинг ёниға кўчишимизни сураб хат ёзипти. РЎРёРЅРіР° айтсам РёРЅРґРё, Р±РѕСЏ РјРёРЅРіР° берган хатларингнинг биттаси Равилдан икан: улда кўчишимизни СЃСћСЂРёР№.

– Тушунмадим, Юнус – жўра, – деди Шариф почтачи, пиёлани дастурхон чеккасига қўяётиб. – Буларнинг бари – қариган чоғингда сарсон-саргардон-ликми, дей-ман-да!

Юнус чол хомуш эди, хаёлчан, бир қадар ўксук кулимсиб:

– Бизнинг бир уруғимиз Янгийўлға сашилған, – деди.

– Што па делаеш, Ша-риф!..

* * *

Не тонгки, бирор ўн беш кундан сўнг, кўчадилар.

Айни кўчадиган кунлари – чошгоҳ маҳали – ҳовлини қўни-қўшни, хотин-ха-лаж, бола-бақра, ёшу қари босиб кетади.