НАМОЗШОМ ХАЁЛИ

– Айтганман-ку, мен ҳеч кимга ҳеч нарса бермаганман! – деди Мўмин Хол.

– Берган, сеники пара берган! – деди Балоян. – Яхшиликча, иқрор бўл, Холов!

– Бермаганман ахир, ўртоқ Балоян! – деди РњСћРјРёРЅ РҐРѕР» Р±СћТ“РёТ› оҳангда. – Р?шонинг, РїРѕСЂР° берган бўлсам, тил тортмай ўлай.

Қошлари ўжар чимирилиб, Балоян ирғиб ўрнидан турди:

– Свет! – деди.

Шартта Сидоров курсида ортига айланаркан, кучли қўлчироқ нурини деворга тутиб:

– Кўриб қўй! – деди. – Қара… яхшилаб қара!

Деворда Карим Раҳимнинг каттакон суратини кўриб, бир зум Мўмин Хол анграйиб қолди: дунёсининг энг бахтиёр одами каби Карим Раҳим яйраб куляпти.

Бошида чиройли дўппи, эгнида сталинча тўрт қиссали камзул. Кўркам. Юз-кўзлари беғубор кулгидан яшариб, яшнаб кўринади… Қараб туриб, унинг яшаёлганигами, кўнгилларда ўчмас бир из қолдиролганигами, нимасигадир ки-шининг ҳаваси келади.

– Ана шу одамга сен ўттиз минг пора бергансан, – деди Балоян. – Тўғрима, Холов?

– Бермаганман, ўртоқ Балоян, Худо хайрингизни берсин, ишонинг ахир?!

– Етар!.. – Сўкиниб, қўл силтади Балоян. – Бермаган бўлсанг ҳам, ўттиз минг пора берганман, деб тилхат ёзасан.

Чунки, унинг ўзи сени пора берганлар рўйхатига ёзиб қўйган. Сен ўн еттинчи ўриндасан. Етмиш икки киши унга пора берган. Етмиш икки!.. Билдингми?

Балояннинг гапларига ишонарини ҳам, ишонмаслигини ҳам билолмай, та-ғин Мўмин Хол суратга хомуш тикилди. Хўрсинди.