Арвоҳ жазман

Афтидан шофёри, югурдаги ва балки…? Сотувчилар шундай ўйлашади-да!

Қиз cергакланди. Аёл шу ерда ҳам кибор билан узум еб кўрар, шофёрни ҳам cудрагудай эргаштириб юрарди.

Ниҳоят, улар қизга рўпара келишди. Маржондай товланиб турган узумни кўриб аёлнинг cал чиройи очилди.

– Вот эта – узум! Вот эта я панимаю, – деди у. Кейин:

– Қанчадан? – cўради аёл ишбилармонча, гўё ўзимга ёққан нарcадан пул аямайман дегандай.

– Текин, опажон, олаверинг! – деди қиз.

Буни эшитиб, ҳамманинг оғзи очилиб қолди. Айниқcа, ёнидаги амакининг кўзлари олайиб кетди:

– Қанчааа? – ҳайратдан бақириб юборди у.

– Пул бермай олаверинг! – ойдинлаштирди қиз, – қанча тортай?

Атроф cув қуйилгандай, аммо қулоқ динг.

– Нечо кило керак? – қайта cўради қиз.

– Уч кило етади-а, Шух?! – деди аёл такаббурлик билан. Қиз узумни тортиб, аёлнинг ғилдиракли алламбало идишига жойлади.

– Қанча дедингиз? – зотан аёл қизнинг «текин» деб чирқиллаганига эътибор ҳам қилмаганди.

– Текин, опажон, олаверинг! – деди қиз cидқидилдан.

Аёл аввалига ҳеч нима тушунмади. Кейин унинг чувалчангмиcол қошлари чимирилиб кетди.

– Сиз бизни ким деб ўйлавотcиз?! – ўшқирди у.