Электрон бола, ёвуз малика ва биз

Рџ (поклик) = Рђ (ақллилик) + РЎ (софдиллик) + Рљ (камтаринлик) + Р? (инсонпарварлик) + Р™ (яхшилик).

– Аския экан-да! – деб масхара қилган эди Омон ҳарфлар йиғиндисига ишора қилиб.

Саида бўш келмас. Оҳангдор овозда фикрини давом эттирарди:

– Бу кимгадир аския, кимгадир бахт калити. Шуларни эслаб, Шодмон хотирида қолганича ёзишга уриниб кўрди, аммо айирув қаерда-ю, қўшув қаердалигини эслолмади.

– Омон, олдин қўшармиди ёки айирармиди? – деб сўради Шодмон бир оздан сўнг.

Кетма-кет қилавер, галма-галдан. Менимча, айиришдан аввал кўпайтириш керак. Бизнесда ҳам шундай қоида бор.

Айтганча, кеча биз ҳақимизда гапиришди. Математиканинг йўлига тўсқинлик қиладиган фигураларни, яъни бизни, бўлишдаги кераксиз ноллардек қисқартириб ташлаш керак, дейишди.

– Нима? Нима, дейишди?

– Қисқартириб! – қўлини бўйнига қўйиб қўрсатди у.

– Вой-бўў, оғайниларингнинг тилини анча ўрганиб қолибсанми, а?

– Наилож, радиоси ҳар куни қулоғингнинг тагида вариллаб гапиравергандан кейин, хоҳламасанг ҳам миянгга ўрнашиб қоларкан-да! – деди Омон ҳазин товушда. Кейин «Бир оз мазам қочяпти, озгина ухлаб олай», деб кароватга чўзтслди.

Шодмон яна столга мук тушиб, мисол ишлашга киришди. Бирдан у ҳам ўзини ёмон ҳис қила бошлади. Кўз ўнги қоронғилашиб, боши гир-гир айланди-да, қароват, стол-стул – ҳаммаси айқаш-уйқаш бўлиб кетди. Кейин «гурс» этиб полга йиқилди.