Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Йигит нима қиларини билмай бошини қимирлатиб "ҳа" ишорасини қилди.

– Энди менам сизнинг ёнингизда ўтираман, – деди Моҳирўй ва Фаррухга жуда яқин жойга, тошнинг устига ўтириб олди.

– Отангиз кўрса уришади, – деди Фаррух бошқа гап тополмай.

У яна худди боягидай, қиз унинг устига йиқилиб ётгандаги ҳолатга тушган эди.

– Ҳечам уришмайди. Уришса хафа бўламан. Дадам мени хафа қилиб қўйишдан қўрқади, – деди Моҳирўй ва осмонга қараб чуқур нафас олди.

Шунда унинг етилган кўкраги бир кўтарилиб тушди. Бўртиб турган жодунинг бундай ҳаракатига ногаҳон кўзи тушган Фаррухнинг бўларича бўлди.

Унинг ички титроғи кучайиб, пешонасида реза-реза тер томчилари пайдо бўлди.

– Бу ерларга менинг биринчи келишим, – деди ҳеч нарсадан хабари йўқ Моҳирўй, – жудаям чиройли экан. Бунақа манзаралар фақат Швейцарияда бўлса керак, деб ўйлаб юрардим.

Шундоққина бурнимизнинг тагида ҳам бор экан. Сизга мазза, куну тун шу ердасиз, тўғрими?

– Менга анави ер, – дея Фаррух ўзларидан анча наридаги оппоқ қорга бурканган қояни кўрсатди, – кўпроқ ёқади.

Моҳирўй йигит кўрсатган томонга бирор муддат қараб турди-да, соддадиллик билан сўради:

– Сиз у ерга борганмисиз?

– Бўмасам-чи, ҳар икки кунда бориб келаман, қорга думалаб ўйнайман, роса мазза жой! – деди у.

– Хоҳласангиз сизниям олиб бораман.

Моҳирўй энтикиб кетди.