Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

– Дадангиз… дадангиз, – деди улардан бири зўрға нафас олиб, – сиздан нима деяётганлигингизни билиб келиш учун юборди.

– Дадамга айтинг! – деди ўрнидан сапчиб турган қиз.

– Мен Фаррух билан ҳов анави қорли тоққа бориб келмоқчиман.

Хизматкор йигитлар бир-бирларига қарашди. Чунки бунга амалдор ҳеч қачон рухсат бермаслигини аниқ билишар эди.

– Биз сизни ҳозир пастга олиб тушишга мажбурмиз, – деди новча хизматкор, – отангиз рухсат берса олиб бориб келамиз.

– Р?ккаланг ҳам туёғингни шиқиллат, сизлар билан ҳатто пастгаям Р±РёСЂРіР° тушмайман. Мен кетаяпман, – дея Фаррухнинг қўлидан тутди Т›РёР·.

– Раим, – деди новча йигит ёнидаги шеригига, – сен бориб буларнинг мақсадини каттага айт. Мен булар билан бирга бораман.

– Бекорларни айтибсан! – деб бақириб юборди Моҳирўй. – Ўзимиз бориб келамиз. Боя йиқилаётганимда мени қутқариб қолиш қўлларингдан келмадими? Энди менинг орқамдан думдай эргашманглар.

Ҳақорат зиғирча бўлсин йигитларга таъсир қилмади. Бунақа сўкишларни эшитаверган йигитларнинг эти қотиб кетган эди. Новча айтганидай, Раим пастга эниб кетди, унинг ўзи эса бирор беш қадам орқада йигит билан қизнинг ортидан тушди.

– Ҳалигинда сиз билан бирга копток ўйнаётган болани кўрувдим, – деди Фаррух қизнинг ортда қолиб кетмаслиги учун секин-аста кетаётиб.

– Укам, – ҳафсаласизлик билан изоҳ берди Моҳирўй.