Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Пастдаги воқеалардан бехабар қиз билан йигит тезроқ қорли тоққа етиб олиш учун янада илдамлашди.

– Ҳой-й-й!!! – деган овоз келди уларнинг орқа томонидан.

– Раим бизни чақираяпти, – деди новча хизматкор ҳеч нарсага эътибор бермасдан кетаётган йигит билан қизга.

– Нима иши бор экан? – деди Моҳирўй ўгирилиб.

– Билмадим, ҳар қалай, дадангиз бирон нима дегандир, бироз тўхтаб турайлик-чи.

– Уфф…

Оғир хўрсинган Моҳирўй Фаррухга "сиз нима дейсиз?" мазмунида қаради.

–Зарур гап айтгандир, – деди Фаррух гўё Моҳирўйнинг гапини уқиб олгандай.

Беш-олти дақиқалардан кейин жиққа терга ботган Раим етиб келди. У тез югурганидан қийналиб нафас олар эди.

– Нима деди менинг меҳрибон дадажоним? – сўради Моҳирўй киноя билан.

– "Ортига қайтсин, Сѓ С‘Т›Т›Р° бормасин", деди. Р?ши чиқиб қолганмиш, шаҳарга қайтиб кетармиш, – дея Раим РўСѓСЂТ“СѓРЅ Ғаниевичнинг гапларига ўзидан ҳам қўшиб, пешонасидаги терни артди.

Бирдан Моҳирўйнинг кўзида ёш пайдо бўлди. У лабини тишлаган кўйи майсалар гилами устига ўтириб қоларкан, икки қўли билан юзини беркитди.

–Ҳеч қачон мени ўз ҳолимга кўймайди.

Қачон қарама, унинг биронта иши чиқиб қолиб, менинг йўлимга тўғаноқ бўлади. Ҳаммаси жонга тегиб кетди, – деди Моҳирўй йиғлоқи овозда.

Унинг бундай овозда гапириши Фаррухга қаттиқ таъсир қилди. Нима қиларини билмаган йигит қизга термилиб тураверди.