Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Анави бир оёғи гўрнинг тубига бориб қолгандан умид йўқ, – деди у ва оғир қадамлар ташлаб ювиниш хонаси томон юрди.

– Унда озгина ёрдам бериб юборилса, гўрга тушиб кетар экан. Кейин бехавотир, а?.. Нима дедингиз, хоним? – деди Тўйчи аёлнинг орқасидан.

– Сўнг сен мени боқасанми? – дея тўхтаб орқасига ўгирилди Зулайҳо.

– Бир амаллардик.

– Бир амал билан менинг қорнимни тўйғазиб бўлмайди. Мен катта еб ўрганиб қолганман. Сен мен хоҳлаган ишга ярайсан. Шунинг учун қўлингдан келадиган ишни қилиб юравер, – деди мийиғида кулиб аёл ва йўлида давом этди…

Улар диванда ёнма-ён ўтирганларида аёлнинг ҳасрат қилгиси келиб қолди.

Унинг ичидаги "юк" тинимсиз босаётгандек эди.

– Ўгай бола ҳақиқатан ҳам оғзи-бурнингни қон қиларкан, – деди у худди ўз-ўзига гапираётгандай.

– Нега унақа деяпсиз? – сўради Тўйчи ҳайрон бўлиб.

– Канақанги ўгай?

– Кўп нарсани билмайсан-да.

Оҳ, қанчалик қийинчиликларни бошимдан ўтказаётганим фақат ўзимга ва худога аён.

Тўйчи кулиб юборди.

– Сизлар ҳам худога ишонасизларми? Амалдорлар Худо йўқ, дейишади-ку.

Зулайҳо жазманига хўмрайиб қаради. Бошқа пайт бўлганида унга яхшилаб бобиллаб берган бўларди.

– Мен-ку, азалдан ишонаман. Ҳар қадамимда уни эслайман.

– Мен билан ишрат қилаётганингиздаямми? – деди Тўйчи тиржайиб.

Бундан аёлнинг фиғони фалакка етди.

– Сен нималар деб валдираяпсан?! – деди жахл билан.