Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Орадан икки дақиқалар ўтганидан кейин қиз тўсатдан йиғлаб юборди. Умрида аёл зотининг ёнига йўламаган Фаррух ҳаяжонланиб кетганча секинлик билан устидаги малакни турғиза бошлади. Афтидан, қиз ҳам қўрққанидан нима содир бўлганини унутганди. Чайир қўл қўлидан тутганда қиз чўчиб тушди ва Фаррухга қаради.

Уларнинг нигоҳлари тўқнашди. Бир зум улар ҳамма нарсани унутишди гўё. Фаррух қоп-қора сочнинг қуёш нурида товланаётганини, силлиқ оппоқ юзни, камон қош-у, узун киприкларни кўрмасди, у қизнинг ўзи акс этиб турган гўзал кўзига термулганча қолганди.

Энди мўйлови сабза урган йигитнинг нигоҳидаги ўт қизни ўзига мафтун қилиб қўйди.

Қиз ўрнидан туришга шошилмас, соатлаб шу нигоҳнинг асирасига айланишни истарди.

– Падарингга лаънатлар! Ўлдираман ҳаммангни! Бир жойи тирналган бўлса калланг кетади! – дея баландда янграган овоз қиз билан йигитни сергаклантирди.

Қиз йигитга мафтункор жилмайиб қўйиб, ўрнидан турди.

Тепадан ҳовлиққанча тушиб келган олти одамдан биттаси ошиқиб қизни қучоқлади. Қолганлари жойларида серрайганча қолишди. Уларнинг орасида Фаррухнинг отаси билан раис бува ҳам бор эди.

– Моҳирўй, қизгинам, пичоқсиз сўйиб қўйишингга озгина қолди-ку! – деди ҳалиги одам кўзда ёш билан. – Копток пастга тушиб йўқ бўлиб кетмайдими, нега ортидан қувдинг?!

– Дадажон, ҳеч нарса бўлмади-ку, – деди қиз қайрилиб Фаррух томонга қараб қўяр экан.