Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Шунда кимки ёмонлик қилган бўлса, ҳаммасидан ўч оласан.

– Нима қилишим керак? – деди Фаррух бирдан ҳовлиқиб.

– Шошилма, аввал гапларимни яхшилаб эшитиб ол, қилишинг керак бўлган нарсаларга ҳали анча бор. Ҳозир ҳовлиқасан-да, мениям, ўзингниям шарманда қиласан. Турмага борганингдан кейин…

– Бу ер турмамасми? – дея ҳайрон бўлиб сўради Фаррух Босснинг гапини бўлиб.

Унинг соддалиги Босснинг энсасини қотирди.

– Қаерда ётганингни ҳалиям билмайсанми? – дея сўради у Фаррухдан.

– Йўқ, – деди Фаррух бошини чайқаб.

– Бу аҳволингда мени куйдириб юборадиганга ўхшайсан. Сени ёнимга олиб тўғри иш қилаётганимга гумон пайдо бўлаяпти. Майли, бу ёғи таваккал. Қаерда ётганингниям вақти келиб билиб оласан. Хуллас, турмага борганингдан кейин сени совға-салом билан кутиб олишмайди.

Битта-иккита лайчалар қитиқ-патингга тегиб кўришади. Сен улардан асло қўрқма, думини ликиллатиб-ликиллатиб, кейин нари кетади. Ёмони, у ерда аждаҳолар, йиртқичлар бор. Ана шуларнинг ёнида обрўйингни йўқотиб қўймаслигинг керак. Уларнинг ҳаммасиям бизнинг одамлар эмас. Бегоналари, "мент"ларга хизмат қиладиганларидан эҳтиёт бўлиш керак.

– Уларни қандай ажратиб оламан? – дея сўради Фаррух Босснинг юзига тикилиб.

– Бунда ўзингнинг сезгингдан бўлак ҳеч нарса сенга ёрдам беролмайди.