Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

– Браво! – дея хитоб қилди икки юзи лўппи аёл. – Дадаси, қизингиззи ақли бало!

Бошини эгиб олган Фаррух қизариб кетган, жойида базўр ўтирар эди. У ҳали бирон марта ҳам бунақа дастурхонни кўрмаган, бундай одамларнинг суҳбатида бўлмаганди.

– Энди манавини ол, – дея амалдор унинг қўлига бир пиёла ароқ узатди.

– Мен ичмайман, – деди паст овозда Фаррух.

– Биламан ичмаслигингни. Лекин сен қутқариб қолган қиз учун ичмасанг бўлмайди.

Отаси Фаррухнинг қўлига ароқ тутқазаётгани Моҳирўйга ёқмади. У истараси иссиқ бу йигитнинг ароқ ичишини, кейин кундадай думалаб ётишини ҳечам истамас эди.

Чунки отаси кимки унинг кўнглидагидай иш қилса, ўшани тўйгунича ароқ билан суғорар, кейин маст бўлиб буткул ўзини йўқотиб қўйгач, томоша қилишни хуш кўрарди. Моҳирўй бир неча марта бунга гувоҳ бўлганди.

– Пепси-кола ичиб кўринг, муздайгина, – деди Моҳирўй жилмайиб Фаррухга.

– Аввал манави обизамзамни татиб кўрсин, закускасига кола ичади, – деди амалдор қизининг шумлигига кулгиси қистаб.

– Дада-а-ж-о-н, – деди Моҳирўй нозланиб, – ҳали кичкина йигит экан-у, кола ичиб қўяқолсин.

Амалдор қизининг мана шундай эркаланиб гапиришини хуш кўрарди.

Қизининг бундай сўзлаши учун жонини ҳам бериб юборишга тайёр эди. Шу боис дарров қизига ён босди.

Фаррухга эса Моҳирўйнинг кичкина бола-ку, деган гапи ўтиришмади. У аллақачон ўзини катта одам деб ҳисоблар эди.