Бахтнинг олис манзили

Бундай чақ-Т›РѕРЅ ишлайдиган йигитлар ТіРѕР·РёСЂ кам топилади, тўғрими, адаси, – деб гапини СЌСЂРёРіР° тасдиқлатиб олди-РґР°, СЃСћРЅРі давом этди: – РЁСѓРЅРёРЅРі учун сизлар, тўғрироғи, СЃРёР·, – деб Сѓ мени кўрсатди, – Р±РёР·РЅРёРєРёРґР° қолиб, майда-чуйда ишларни қилиб юрсангиз-чи? Эвазига “Р?пподром”да ишлаб топаётганингиздан РєСћРїСЂРѕТ› ТіР°Т› тўлаймиз.

Яна тоза юриб, тоза ейсиз. Уй-ётоқ муаммоси бўлмайди.

Мен ичимда қолай деб ўлиб турган бўлсам-да, савол назари билан Нормат акага қарадим. У: “Билмасам”, дегандек елка қисди.

– Яхши, – деди аёл, – сизлар бир-бирингизга яқин одамларга ўхшайсизлар.

Маслаҳатлашиб олинглар, беш минутдан кейин яна гаплашамиз.

Улар ошхонага қандай кирган бўлишса, шу тахлит чи-қиб кетишди.

– Нима қилай? – сўрадим Нормат акадан.

– Ўзинг биласан. Лекин, тўғриси, қолганинг ҳам маъ-қул. Битга таланиб, эшакдай ишлаганингдан кўра, бу ҳовлида маза қилиб юрганинг тузук.

Унақанги оғир иш буюришмаса керак. Бир соатда ҳаммасини тахлаб ташлаб, кейин дам олиб ётсанг ҳам бўлаверади. Отанг ҳам хавотир олмайди. Меникига ўхшаб қишлоқда болаларинг чирқиллаб қолгани йўқ. Булар ёмон одамларга ўхшамайди. Муомаласини кўрдингми? Анави қизи даҳшат экан. Тўғриси, мениям ичим куйиб кетди. Афсус, худди хотинсиз қолиб кетадигандай уйланиб олибман-а! Лекин сен йўлини топсанг, куёв қилиб олишиям мумкин.

Шу гапнинг ўзи менга етиб-ортди.