Бахтнинг олис манзили

– Компьютерда ўйин ўйнашни биласизми?

– Нима у компьютер? – деб юборибман содда бўлмасам.

Нигора қиқирлаб кулди ва ёнидаги стол устида турган телевизорга ўхшаш матоҳни кўрсатиб:

– Мана шу компьютер, – деди.

Мен гўл шундаям тилимни тийиб турмай:

– Унда ўйин ўйнаса бўладими? – дедим ажабланиб.

Бу гапимдан ҳам Нигора ҳузур қилиб кулди. Сўнг:

– Бўлмасам-чи, оддий нарса-ку, ўзим ўргатиб қўяман, – дея узун киприкларини пирпиратди.

– Яхши бўларди, – дедим мен, – фақат бу ерда кўп ўтиролмайман-да.

– Дарров ўрганиб оласиз. Лекин ҳозирча компьютерни қўйиб турайлик.

Мен ундан ҳам роса зерикканман. Яхшиси, қишлоғингиз ҳақида гапириб беринг. Мен ҳечам қишлоқда бўлмаганман. Тўғри, Бўстонлиққа – дачамизга кетаётганда, кўп қишлоқларнинг ёнидан ўтганмиз.

– Қишлоқ… – дейишим билан тилим тутилди, чунки туйқусдан қишлоғимиз кўз олдимга келди-ю, уйдагиларни соғинганимни ҳис қилдим.

– Бизники кичкинагина, санасангиз, юзтача оила яшайдиган қишлоқ. Кўчалари чанг, ўйдим-чуқур. Лекин оёқяланг тупроқ чангитиб юриш маза. Ёзда одам яйрайди, чўмиладиган жойлар кўп.

Шундай дебман-у, хаёл суриб кетибман: қишлоғимиз ўртасидан кесиб ўтган ариқни, дарахтларни, пастқам уйимизни, отамни, укаларимни…

– Ҳей! – деди бир маҳал Нигора қўли билан туртиб. – Нега ўйланиб қолдингиз?

“Ялт” этиб унга қарадим.