АЖИБ ЯНГИ ДУНЁ

– “Полякча” нима эканлигини билсангиз керак?

– Бу – тил, ўлик тил.

– Француз ва немис тиллари каби, – ўз билимини намойиш қилишга шошилди бошқа бир талаба.

– Ота-она-чи? – сўради Раҳбар.

Ўнғайсиз жимлик чўкди. Айрим талабалар уятдан қизарди. Улар ҳали тоза ва нотоза илм орасида мавжуд бўлган, лекин жуда нозик саналган фарқни илғашни ўрганмагандилар.

Ниҳоят биттаси юрак ютиб қўлини кўтарди.

– Одамлар аввал… – у довдирарди, юзлари эса лавлагидай қизарди. – Улар туға оларди.

– Тўппа-тўғри, – Раҳбар маъқуллаб бош ирғади.

– Ва уларнинг болалари очиб чиққан пайт…

– Туғилган пайт, – тўғрилади Раҳбар.

– Улар шу тахлит ота-онага айланишган. Яъни болалар эмас, албатта, аксинча, бошқаси… – бечора бола саросимага тушди.

– Қисқаси, – хулоса қилди Раҳбар, – кимнидир дунёга келтирган эркак ва аёл – ота-она.

Айни дамда нотоза илмий атама саналган бу сўзларни эшитиб, уларнинг дами ичига тушди.

– Она, – атама ёдларида қолиши учун Раҳбар баланд овозда такрорлади ва оромкурсига ястаниб ўтириб олгач, вазминлик билан деди: – Булар ёқимсиз фактлар.

Аммо аксар тарихий фактлар шунақа ёқимсиз. Келинг, яхшиси, Рувимга қайтамиз. Қайсидир бир кеча Рувимнинг ота-онаси (талабаларнинг дами ичига тушди) унинг хонасидаги радиоприёмникни ўчиришни унутиб қолдиради.