АЖИБ ЯНГИ ДУНЁ

Майсазорда, дарахтсимон арчагуллар орасидаги ўтўланлар ичида, икки болакай – етти ёшлар атрофидаги ўғил бола ва ундан бир ёшча каттароқ қиз бор диққатини жамлаган, кашфиётга чанқоқ олимлар каби жиддий қиёфада содда жинсий ўйинлар билан банд эди.

– Мафтункор! Мафтункор!.. – ҳиссиёт билан хитоб қилди Раҳбар.

– Мафтункор, – йигитчалар итоаткорона маъқуллаб қўйишди. Аммо уларнинг табассумида такаббурлик бор эди. Ўзлари яқиндагина шу каби болалик эрмакларини ортда қолдирган, энди бунга беписанд назар ташлай олардилар. Мафтункорми? Қўйсангиз-чи! Шунчаки, аҳмоқлик қилишяпти бу тирмизаклар – бошқа ҳеч нарса.

– Ҳеч ёдимдан чиқмайди… – яна ўша чучмал оҳангда давом этди Раҳбар.

Шу пайт қаердандир йиғи овози келди. Қўшни бутазор орасидан бир энага йиғлаётган болани етаклаб чиқди. Ҳаяжонга тушган қизалоқ унинг ортидан эргашди.

– Нима гап? – сўради Раҳбар.

Энага елкасини қисди.

– Ҳеч гап йўқ, – у жавоб қилди. – Шунчаки, мана бу болакай содда ишқий ўйинда қатнашишни истамаяпти. Аввал ҳам тихирлик қилганди. Бугун яна. Дод солишини қаранг…

– Алдамаяпман, – қизалоқнинг қути учиб кетганди, – мен унга ҳеч нарса қилмадим.

– О, албатта, жонгинам, – энага уни тинчлантирди ва Раҳбарга юзланиб, давом этди, – мана, энди уни Бош руҳшунос ёрдамчисига олиб кетяпман. Кўрайлик-чи, нима муаммоси бор экан.