АБУ АЛИ ИБН СИНО Биринчи китоб

Бола ёруғ оламни энди кўраётгандек қуёшга юзини тутди.

* * *

Ҳусайндаги ўзгаришлардан отаси янада ҳайратга туша бошлади. Энди у ҳар кунги сабоқларга қаноат ҳосил қилмасди. Ўқиш-ёзишни ўрганиб олгани ҳамон мустақил мутолаага берилди. Беш яшар боланинг хотираси ҳар қандай илғор талабаникидан кучли эди.

Бир марта эшитгани, ўқигани хотирасига ўчмас бўлиб муҳрланади. Боланинг хотира сандиқлари беҳисобдек эди. Синамоққа бундан бир неча ой аввал ўтилган мавзуларни сўраб кўрди. Ҳусайн адашмасдан, бурро-бурро жавоб қайтарди. Ёд олган матнларини бехато такрорлади.

Абдуллоҳ ўғлида фавқулодда истеъдод борлигини тушунган эди. Шундан сўнг уни Бухорода ўқитишни режалаштира бошлади. Ўйлаб кўрса, бундан фақат ютар экан. Аввало, Бухоро қадимдан алломалар макони бўлган. “Бухоро” сўзи суғдлар тилида “Тангри жамоли” маъносини англатиши ҳам бежиз эмас.

Ҳусайн бу шариф шаҳарда билимли инсон бўлиб етишмоғи мумкин. У бор бойлигини сарфлаб бўлса ҳам ўғлини алломалар оламига олиб киради. Зотан, ундаги ноёб зеҳн, иқтидор келажакда улуғ инсон бўлмоғидан дарак бермоқда.

– Ўғлим, Бухорои шариф ҳақида сўзлаганларим ёдингдами? – деди бир куни Абдуллоҳ сабоқ пайтида.

– Ёдимда, отажон.

– Биз Бухорога кўчиб борурмиз.

– Нечун? – ажабланди Ҳусайн.

– Сен илм олмоғинг даркор.

– Бунинг учун сизнинг сабоғингиз кифоя.

– Ундай эмас, ўғлим.