АБУ АЛИ ИБН СИНО Биринчи китоб

Китоб ўқиб, оқ-қорани ажрата бошлаган ўн яшар йигитчага бу эриш туюлди. Секин қўлини тортди.

– Одам кўп, мендан қолиб кетсанг бўлмайди, – деди отаси.

Бояги шовқин-сурон яна кучайди. Давра бўлиб олган одамларнинг ҳис-ҳаяжонга тўла овозлари эшитилди.

– Морбозларни кўрмоқни истармусен? – деди Абдуллоҳ ибн Ҳасан ўғлига.

– Морбозлар шу ердами?! – ажабланди Ҳусайн. – Аввал келганимда кўрмаган эдим.

– Сени морбозлар ўйингоҳига олиб бормаган эканман-да?

– Йўқ, отажон, бу бозор жуда катта экан, буткул айланиб чиққан эмасмен..

– Морбозлар – илон ўйнатувчи ҳиндилар.

– Р?лонданми?

– Ҳа.

– Йўқ, отажон, Афшонадаги ўтлоқда илонлар жуда кўп. Мен уларни бўйинларидан тутиб, кейин қўйиб юборар эдим.

Отаси Ҳусайнга ажабланиб қаради. “Бошқа болаларга ўхшамайди, – дея ўйлади.

– Нечун ундай қилдинг?! – деди хавотирланиб. – Морнинг заҳри ўткир. Чақиб олмоғи мумкин эди.

– Р?лон беозор жонивор. Мен уларни дарҳол Т›СћР№РёР± юборар СЌРґРёРј. Ҳар сафар ўрмалаб, алафлар орасига РєРёСЂРёР± кетганлар… Р?лон заҳаридан табиблар РґРѕСЂСѓ тайёрлайдилар.

– Буни қайдан билдинг?

– Устозим Абдулваҳҳоб ибн Али табобатда ҳам моҳир. Дорую дармонлар хусусидаги суҳбатларини жон қулоғим билан тинглаймен.

– Табобатга қизиқдингми?

– Ҳа, отажон.