АБУ АЛИ ИБН СИНО Биринчи китоб

– Ўғлимнинг илмга иштиёқи баланд. Сабоғингиздан баҳраманд қилсангиз, сиздек улуғ алломага лойиқ шогирд бўлур, иншаоллоҳ.

Нотилий Абдуллоҳ ибн Ҳасаннинг гапига эътибор бермади. Рўпарасида жимгина ўтирган, ҳали ўсмирлик ёшига ҳам етмаган болага қаради.

– Саводинг қай даражада, ўғлим?

– Қуръони каримни хатм қилдим, тақсир.

Адаб илмларидан ҳам ўргандим. Айни пайтда фақиҳ устоз машғулотига қатнаймен.

Нотилий унга ажабланиб қаради. Томоғини қириб, Абдуллоҳ ибн Ҳасанга тикилди.

– Ўғлим бирлан имло сабоғин бошлаганимда тўрт ёшга ҳам тўлмаган эди, – деди Абдуллоҳ.

– Шундан буён сарбасар устозлар таълимин олаётир.

– Фиқҳда тайин қилинган ҳукмларни билурмисен? – Нотилий Ҳусайнга савол билан мурожаат этди.

– Фиқҳ – турфа соҳалардаги амаллар, шунингдек, ибодатларга тартиб бериб турувчи илмдур, – Ҳусайн ўйланмасдан жавоб берди.

– Ҳалол, харом, фарз, яъни Оллоҳнинг ижроси зарур бўлган буйруқлари, вожиби – бажарилмоғи шарт бўлганлари, шунингдек…

– Бас, ўғлим. Мен ўйлагандан ҳам ақлли эркансен. Энди менинг ҳам шогирдим бўлдинг. Юнон фалсафасига ақлинг етадургон бўлиб қолибдур.

Сен билан Порфирий ҳазратнинг “Р?соғужи”, СЏСЉРЅРё мантиқ илми тўғрисидаги рисоласини ўрганурмиз. Мантиқ СЌСЃР° муҳокама юритмоқнинг Т›РѕРЅСѓРЅ, қоидалари борасидаги илм.

Ҳусайн дарҳол ўрнидан туриб, Абу Абдуллоҳ Нотилийга таъзим қилди.

– Энди сенга рухсат.