АБУ АЛИ ИБН СИНО Биринчи китоб

Болалигида бу саройлар ҳам Бухоро Арки сингари сирли ва ваҳимали кўринган…

* * *

Тунд осмонда булутлар ҳамон қуюқлашиб бормоқда. Ёмғир бир-икки чак-чак этиб томчилади-ю, тиниб қолди. Устоз ва шогирд гоҳ суҳбатлашиб, гоҳида жим юриб боришарди. Бири кекса, бири ёш бу икки табибнинг хаёлини олдинда ўзларини кутаётган воқеалар банд қилган.

– Устоз, амирнинг юраги қувватсиз экани аниқ, – деди Ҳусайн.

– Хасталик хуруж қилганда шундай бўлмоғи тайин.

– Юракнинг бир бўшлиғида Тангри томонидан руҳга ўрин берилган. Бу руҳ барча нафсоний қувватларни бошқаргай

.

Ал-Қумрий шогирдига ажабланиб қаради. Кекса олим шу пайтгача бундай дадил фикрни ҳеч кимдан эшитмаган эди.

– Ҳусайн, бул мунозаралиғ масала, – деди.

– Фикрламоқ лозим, – Ҳусайн ўйланиб қолди. – Амирнинг хасталиги сабабини ҳам шул жумбоқдан изламоқ жоиздур?

Ал-Қумрий унинг бу гапидан янада ҳайратланди.

“Ё Оллоҳ! – ўйлар эди у. – Бул навжувонга Эгамнинг назари тушган! Унинг фикратида маҳдудлик

йўқдир. Ўйининг меҳробларида

яна нелар борлиғин мен, аллома табиб ҳам билмаётирмен”.

Бу пайтда улар бозор рўпарасидан ўтаётган эдилар.

Ҳунармандлар дўконлари қаршисида деҳқоннамо кийинган йигитлар издиҳоми тўпланган. Улар шошиб бораётган икки кимсага ажабланиб қарашди.

– Гиёҳлар билан сўзлашадургон табиб-ку! – деди кимдир баланд овозда.