Фаренгейт бўйича 451º

Стоунмен ва Монтэг нигоҳларини яна йўлга қаратишди.

– Бундай парчаларнинг РєСћРїРёРЅРё биламан, – деди Битти. – Капитанлар учун Р±Сѓ одатий ТіРѕР». Баъзан СћР·РёРјРіР° СћР·РёРј ҳайрон қоламан. РљРЋР—Р?РќР“Р?ЗГА ТљРђР РђРќР“, Стоунмен!

Стоунмен тормозни босди.

– Жин урсин, – деди Битти. – Сиз ишхонага олиб борадиган бурилишни ўтказиб юбордингиз!

* * *

– Ким у?

– Ким ҳам бўларди, – деди Монтэг қоронғида эшикка суяниб.

– Чироқни ёқ, – деди хотини бироз сукутдан сўнг.

– Йўқ, шуниси яхши.

– Унда ётиб ухла.

Монтэг хотинининг норози кайфиятда ўгирилиб ётиб олганини ва каравотнинг пружиналари ғичирлаганини эшитди.

– Р?чдингми? – сўради хотини.

Ҳаммаси қўлларини деб бўлди. Ҳаммасига улар айбдор! У аввалига бир қўли, кейин иккинчи қўлининг эгнидан курткани аста ечиб, полга ташлаганини сезди. Шим эса қўлида бироз осилиб турди.

Кейин уни ҳам жарликка ташлаб юборгандай қоронғиликка улоқтирди. Унинг бармоқлари заҳарланган ва тез орада у билаги, тирсаги ва бутун қўлига тарқаб, куракларига етиб боради. У курагидан бу курагига учқун каби сачрайди. Унинг қўллари оч эди. Очлик кўзларига ҳам ўтди ва энди улар бир нарсага қараб туриши керак. Нималигининг фарқи йўқ. Нимага бўлса ҳам, бирор нарсага, ҳамма нарсага қараб туриши керак.

– Нима қиляпсан? – сўради хотини.

Монтэг совуқ бармоқлари билан китобни сиқиб тутганча ўрнида чайқалиб турарди.