Бепарво бўлмоқчиман

Сочингиздан атир иси келади, деб бармоғига ўраб ўтирарди ўзи. Бу кишини кимсан – Назарали домла қиламан, деб шу аҳволга тушдим. Ҳа, шундоғ деб айтинг, ўртоғингизга! Бўлди, жонимдан тўйдим!

Ҳайдар ота қараса, бўлмайдиган, иш чаппасидан кетаяпти. У сакраб турди:

– Уй– рўзғор бўлганидан кейин ҳар хил гап ўтади.

Гоҳо пиёла синади, гоҳо овқат тагига олади. Арзимаган нарсадан бунақа бўлиб ўтирсанглар… Маҳалла–куй эшитса, кулмайдими? Ундан кўра мен ҳозир қулинг ўргилсин қилиб битта ош дамлай, бултурги мусалласдан қолган бўлса, Назарали ертўладан олиб чиқсин, яраш– яраш қилайлик, дока рўмолни қуритайлик. Нима дединг, Назар?

Чолнинг ярашгиси бор эди, негаки айб ўзидан ўтган, бунинг устига ҳадеб чой билан нон кавшайвериш жонига теккан эди. Шундай бўлса ҳам:

– Анави тиши йўқдан сўра, – деди ҳамон паст тушгиси келмай.

Ҳайдар ота кампирга қаради:

– Лаббай, Ҳалимахон?

Кампирнинг ҳам кўнгли эриб турибди. Сиртида койиса– да, ичида чолига раҳми келарди. Бироқ “рақиб”ига бирдан таслим бўлгиси келмади:

– Ошни еб, кучга минса, яна дўмбирасини чалади, биламан, – деди иккиланиб.

Булар муросага келмайди шекилли, деб Ҳайдар ота хўшлашди:

– Ҳай, майли, ўзларинг биласанлар. Омон бўлинглар. Апоқ– чапоқ пайтларингда кирарман.

РЈ кўчага чиқиб ўйланиб қолди: “Р?шқилиб, қариганда дардкашингдан айирмасин экан.