Бепарво бўлмоқчиман

Сизга аввало нима зарур? Ал– Хоразмийми, саломатликми?

– Гапингиз қизиқ бўлди– ю, дўхтир – дедим фиғоним чиқиб, – бир киши жон керакми, жононми, деган экан…

– Ўша киши тўғри айтибди. Жон бўлмаса жононни бошингизга урасизми?

– Ўзининг кимлигини, ота– бобосининг кимлигини билмайдиган жонни нима қиламан? – деб бақирдим – пишириб ейманми?!

Энди докторнинг жаҳли қўзди.

– Менга қаранг ўртоқ бемор, – деди рўпарамга келиб, – бу ерга нимага келгансиз ўзи? Мен билан афсона талашганими ё даволанганими?

– Кечирасиз, даволангани, дедим сал паст тушиб.

Докторнинг оқиш ранги тағин қизарди.

– Унда гапга қулоқ солинг, – у яна лўмбиллаб хона кеза кетди. – сизга маслаҳатим шуки, бўлар– бўлмасга куйиб– пишаверманг. Юракни кенгроқ қилинг. Кенгга–кенг, торга–тор дунё, деб қўйибдилар. Тушунаман, ҳозир бола ўқитиш қийин масала бўлиб кетган.

Акселарация ва ҳоказо… Аммо сал бепарвороқ бўлишга урининг. Зиғирдек камчилик кўрсангиз лов этиб кетадиган одатингиз бор экан. Бу одатни ташланг. Бир ўзингиз кучанганингиз билан узоққа боролмаймиз. Ҳаётни мукаммал қиламан деб сиздан олдин ҳам не–не олимлар бош қотирган…

Чидамай гап қўшдим:

– Демак, ўртамиёна одам бўлиб… қумурсқадай судралиб юраверишим керак экан– да?

Докторнинг қизил ранги бирдан оқарди.

У гурсгурс юриб тепамга келди– ю, «Бедаво экансиз– ку?» дегандек менга олайиб тикилди.